Бевме заедно речиси две години кога работите ненадејно се сменија. Пред мојот дечко да замине на двомесечна пракса во странство, нашата врска беше стабилна. Сепак, штом замина, сè се промени. Тој раскина со мене две недели пред да треба да се врати дома. Кога се врати, првата недела изгледаше ветувачка, бидејќи се помиривме. “Беа нервоза, растојанието, сè…”, рече тој, оправдувајќи го своето однесување со стресот од нашето прво долго разделување. Но, мирот беше краткотраен. Наскоро почнавме да се караме. Грубост, кавги… крена рака врз мене. И покрај тоа, моите длабоки чувства кон него ме тераа да му простувам одново и одново.
Ми велеше да си најдам работа, да положам за возачка дозвола и да ни купам автомобил, иако тој не вози и нема автомобил. Неговите очекувања се протегаа и на подароци, иако тој ретко даваше такви. За речиси две години, ми даде само три букети, а и тие овенија следниот ден. Кога ги набројав неговите недостатоци, вклучувајќи го трошењето на сите пари за пиво и неговите понижувачки навреди, болката беше опиплива. Станав толку несигурна, сомневајќи се во сопствената вредност. Пред три дена го оставив. Си заминав, и беше толку тешко… Не можам да престанам да мислам да му се јавам, без разлика на сè. Ме остави скршена, не знам како да продолжам понатаму. Времето не помага. Што не е во ред со мене? Како да се извлечам од оваа ситуација?
