Последните 5 години живеам во Италија и не ни помислував да се вратам дома, бидејќи немав никого. По смртта на сопругот останав со две деца: син 16 години и ќерка 14 години. Работев како хигиеничарка во локална медицинска установа и добивав помош за децата, но парите не беа доволни.
Ги оставив децата кај мајка ми и заминав во Италија на работа. Секој месец им праќав пари… им го платив школувањето и ги издржував и синот и ќерката на факултет. Ги платив и свадбите на двете деца.
Синот реши да ја доизгради родителската куќа, а јас ја финансирав изградбата…
Потоа 4 години штедев за да ѝ помогнам на ќерката да купи стан. Синот вети дека ќе ја реновира нашата стара куќа. И тоа го финансирав.
Кога мајка ми почина, се вратив дома, но ме чекаше големо разочарување.
Снаата не ме пушти ни во дворот. Куќата на синот беше убава, а мојата стара куќа беше запуштена.
Отидов кај ќерка ми, ме нахрани, но не ми дозволи да преспијам.
Куќата на мајка ми ја зеде сестра ми.
Преспав кај соседка и следниот ден се вратив во Италија. По 5 години ќерка ми дојде кај мене и бараше пари, но ѝ дадов 200 евра и ѝ реков дека „сандакот е затворен“. Сега штедам за старост, бидејќи немам на кого да се потпрам.
