Сè започна како љубовен филм. Во кафуле, непознат маж ме праша дали може да седне до мене. Се согласив, а по една година се омажив за него. Нашата врска беше совршена.
По шест месеци дознавме дека ќе имаме дете. Тој беше пресреќен. Но, свекрвата не реагираше на веста.
Бременоста беше нормална, но по породувањето докторот ми кажа дека ќерка ми има проблем со рбетот и ќе биде инвалид.
Сопругот ми рече:
— Бирај: јас или детето.
Свекрвата испрати порака:
„Да не те видам повеќе со неа кај нас.“
Останав сама со ќерка ми.
Пријателка ни помогна. Ќерка ми се развиваше нормално, но не можеше да оди. Една жена ме упати кај старец во село.
По месец и половина, таа прооде.
Животот ни се подобри. Најдов добра работа и купивме мал стан.
Еден ден ми се јавија дека сопругот е во болница по несреќа. Реков дека немам сопруг.
По шест месеци, тој дојде во инвалидска количка со мајка му. Се извинуваа и ме молеа да го примам назад.
Јас им реков:
— Не ми требаат вашите извинувања. Вие нè оттурнавте, сега ние ве оттурнавме вас.