Малото момче Илја гледаше низ прозорецот и ја молеше баба си: „Бабо, кога ќе одиме надвор?“. Бабата Елена Петровна, која заработуваше плетејќи капи и шалови, на крајот попушти и покрај студот. Излегоа на игралиштето кое беше сосема пусто.
Илја трчаше наоколу и одеднаш се скри во детскиот лавиринт. На повикот на бабата, тој одговори: „Бабо, тука лежи кукла, ајде да ја земеме!“. Кога влезе внатре, Елена виде торба од која доаѓаше тивок плач. Внатре имаше бебе, завиткано само во тенка пелена, со лице веќе помодрено од студ.
Веднаш повикаа брза помош и полиција. Лекарите рекоа дека уште малку и детето немало да преживее. Следниот ден Елена и Илја го посетија бебето во болница. Елена со себе донесе мек, сив шал со специфична шара што сама го исплела и го завитка детето со желби за среќа.
Девојчето го доби името Софија и набрзо беше посвоено од едно семејство. Поминаа 18 години. Елена Петровна веќе беше остарена. Еден ден Илја најави дека ќе дојде на гости со изненадување. Влезе со една девојка: „Бабо, запознај ја Софија, мојата девојка. Сакаме да се венчаме. Како да ја знам цел живот“.
Кога девојката го одвитка шалот од својот врат, Елена Петровна занеме. Веднаш го препозна сивиот шал со уникатната шара што го исплела пред 18 години за најденото бебе. Софија објасни дека го чува тој шал откако знае за себе како амајлија. Излезе дека Илја ја спасил својата идна сопруга – судбината повторно ги споила.