Родителите на мојот сопруг одамна заминаа на работа во странство. Кога само што почнав да се забавувам со Сашко, тие веќе беа сместени во Португалија.
Секако, отишле таму за да заработуваат пари. Но чудно е што за 15 години не ни испратиле ниту денар. Тоа многу ме болеше и ме растажуваше. Ни за свадба, ни за раѓање на внуците — ништо. Ни пакет со храна од Португалија. Можеле барем играчки или чоколади да испратат, но не — нашите деца носат облека од second hand, а тие заработуваат огромни пари!
Дури и кога постариот син имаше потреба од операција, моравме да земеме кредит, бидејќи свекрвите одбија да помогнат. Еднаш сретнав пријателка на Елена Василевна и таа случајно кажа колку заработуваат таму. Нема да ја кажам сумата, но е најмалку четири плати на Сашко.
Да не беше војната, немаше ни да зборувам за пари. Но сега сè се промени. Јас останав без работа, Сашко исто така и бара нова работа. Парите ни стигнуваат само за основни потреби.
Почнавме да штедиме и на себе. Не се шминкам, не правам маникир. Нашата мала еднокатна куќа е наследство од баба ми. Пред осум години ја реновиравме кога имавме само едно дете. Сега имаме три деца и куќата е премала.
Сакавме да ја продадеме и да купиме поголем стан, но цените беа шок. Затоа решивме да доградиме втор кат и да додадеме две соби. Побаравме помош од родителите на сопругот.
Отидов со торта и им ја објаснив ситуацијата. Свекрвата рече дека ќе ни помогне. Но „помошта“ беше ваква: дојде со нов SUV и од багажникот извади 10 пилиња и 10 пајчиња.
— Што е ова? прашав.
— Па ти побара помош. Еве! Одгледувај ги, ќе имаш месо и јајца. Ова ти е почетен капитал!
Мојот сопруг толку се налути што почна да вика на мајка си пред соседите. Вечерта ги продадов сите пилиња и пајчиња.
Додека тие патуваат, купуваат скапи автомобили и носат брендирана облека, нашите деца носат облека од second hand и делат еден кревет за три деца. Дали парите се поважни од семејството?