Имам 62 години и одамна живеам сама. Но оваа самотија не дојде одеднаш — се градела со години.
Со првиот сопруг животот ми беше тежок. Не работеше, пиеше, и јас носев се на мој грб. Трпев само поради синот.
Но кога тој имаше 12 години, ми рече:
— Мамо, зошто го трпиш? Избркај го.
И тоа беше моментот кога сè се промени. Го избркав без двоумење.
Подоцна животот беше помирен, но и празен. Синот замина во Канада. Јас останав сама.
Пандемијата ја направи самотијата уште потешка.
Една пријателка ми велеше:
— Најди некој, барем за разговор.
Но јас велев:
— Кога гледам мажи на моја возраст, гледам само болни и уморни луѓе што сакаат некој да ги чува.
— Тогаш најди помлад, ми рече таа.
И така го запознав Иван.
Имаше 49 години. Беше убав, внимателен, секој ден го шеташе кучето.
Почнавме да зборуваме, а потоа сè повеќе се зближувавме.
Ми носеше цвеќиња. Ме правеше да се чувствувам жива.
И без да забележам, се пресели кај мене.
На почетокот беше убаво.
Но потоа почна да ми кажува:
— Изнеси го кучето ти.
— Подобро е ти да одиш, ти е добро за здравје.
— Да одиме заедно.
— Подобро не, да не нè видат многу.
И тогаш сфатив: се срами од мене.
И полека станав негова слугинка.
Кога му реков дека мора да делиме обврски, ми рече:
— Ако сакаш млад и убав маж, мораш да го трпиш.
Тоа беше крај.
— Имаш 30 минути да си одиш.
И си замина.
Останав сама… но барем овој пат со достоинство.
