Ми се јави татко ми во 7:12 наутро.
„Дедо почина синоќа. Погреб во петок. Не добиваш ништо,“ рече ладно.
Во позадина мајка ми се смееше: „Конечно си надвор.“
Го ставив телефонот на звучник.
Дедо ми седеше спроти мене во кујната — жив, со шолја кафе и затворен плик од адвокатот.
Татко ми продолжи како да чита сценарио: наследство, погреб, „сè е средено“.
Дедо ми тивко го слушаше, со сè поцврст израз на лицето.
Потоа се наведна кон телефонот и рече само:
„Ричард?“
Тишина.
Потоа паника.
„Тато?!“
Дедо ми мирно одговори:
„Жив сум. И слушам сè.“
Ја прекина врската.
И тогаш сфативме — некој се обидел да смисли смрт што не постои.
