Сонцето печеше над старото поле со пченка, а времето како да беше застанало за Меги. Поминаа десет години откако нејзината ќерка Фиона исчезна без трага, оставајќи зад себе тишина што никогаш не замина.
Еден обичен ден, додека се враќаше дома, Меги ги виде малите каубојски чизми скриени во аголот. Срцето ѝ застана. Тоа беа чизмите на Фиона. Спомените ја преплавија како бура—смеата, трчањето, нејзината мала рака во нејзината.
Подоцна, носејќи бали сено до соседната фарма, нешто чудно се случи. Едно мало прасе избега, а Меги тргна по него. Така стигна до старата штала. Внатре, меѓу калта, здогледа нешто розово—лента за коса. Детска. Премногу позната.
Студ ѝ помина низ телото.
Кога сопственикот на фармата, Клеј, ја оттурна со бес, Меги почувствува дека крие нешто. Нешто мрачно. Нешто поврзано со нејзината ќерка.
Додека си заминуваше, со срце полно страв и надеж, таа знаеше едно: вистината конечно почнуваше да излегува на виделина.
И овој пат—немаше да се откаже.