Во август 1989 година, младата мајка Рене Колман мистериозно исчезнала од својот дом во Фајетвил, Северна Каролина, оставајќи зад себе само своето едногодишно бебе. Во куќата немало знаци на насилство, нема траги од провала, а нејзините лични работи, автомобилот и документите останале недопрени. Единствено што недостасувало била нејзината ноќница.
Полицијата првично истражувала различни можности, вклучувајќи бегство или киднапирање, но немало сведоци, ниту физички докази што би укажале што точно се случило. Случајот постепено заладил и до 1991 година бил официјално означен како нерешен.
Со текот на годините, нејзиниот сопруг Маркус продолжил да го одгледува нивниот син сам, никогаш не губејќи надеж дека ќе ја дознае вистината. Поминале речиси 14 години без нови траги или развој.
Промената дошла во раните 2000-ти, кога куќата била ставена на продажба. Маркус прегледал стари документи поврзани со имотот и открил важен детал: работи на бравите и прозорците биле извршени само еден ден пред семејството да се всели. Тој податок го навел да се посомнева во изведувачот кој имал пристап до куќата.
Истражувањето покажало дека истиот човек подоцна бил поврзан со сличен случај од 1997 година, каде што влегол во дом на жена со дете и се однесувал заканувачки. Таа жртва подоцна го опишала неговото однесување, што помогнало да се поврзат случаите.
Полицијата повторно го активирала случајот и започнала детална истрага. Клучниот пробив дошол кога биле анализирани стари отпечатоци од прсти пронајдени во домот од 1989 година. Со помош на нова база на податоци, тие биле поврзани со истиот изведувач.
При претрес на неговиот дом бил пронајден доказ – ноќницата на Рене, која била потврдена со ДНК анализа. Подоцна биле откриени и нејзините останки во оддалечена област, каде што форензичарите утврдиле дека причината за смртта била задушување.
Со сите собрани докази, во 2005 година започнало судење. Обвинетиот, кој продолжил да негира вина, на крај бил осуден на доживотен затвор. Случајот конечно бил затворен по повеќе од 15 години неизвесност.
За семејството, особено за сопругот и синот, пресудата донела барем дел од затворање – официјално признание дека исчезнувањето не било мистерија, туку злосторство кое конечно било разрешено.
