Секогаш ми се чинеше дека немам дедо. Но еден ден мајка ми ми рече дека сум добила наследство од нејзиниот татко. И тоа какво…
— Ќе ја видиш и куќата воедно.
Бев шокирана од зборовите на мајка ми, бидејќи ни на сон не знаев дека имам дедо. А тој, изгледа, знаел за мене и се погрижил за мојата иднина. Кога мајка ми се јави и почна да зборува за дедо ми и наследството, не разбирав за кого зборува. Јас никогаш немав дедо. Татко ми е сирак, а од мајчина страна ја знаев само баба ми, која почина пред две години.
— Галина, уште еднаш ти велам: твојот дедо, мојот татко, ти оставил куќа во наследство. Ми се јави неговата сосетка, побара помош околу погребот и ми кажа за тестаментот. Ќе дојдеш со мене? Ќе ја видиш и куќата.
— Зошто никогаш не сум знаела за дедо? Нема ни фотографии.
— Не зборував со него. Не можев да му простам што ја напушти мајка ми. Те сакаше тебе, иако јас не му дозволував да биде покрај тебе.
Куќата на дедо ми беше близу до градот. Во спалната соба видов фотографии од мене на секоја возраст. Во комодата најдов писмо: „За внуката Галина“.
Во писмото дедо ми бараше прошка и ми откри дека вистинската куќа е на соседната улица — изградена за мене и моето семејство.
Ја најдовме таа куќа. Двокатна, светла, со голем двор и игралиште за деца. На погребот дојде само сосетката. Дедо ми имал 82 години. Тивко го испративме. Навечер останав сама во неговата стара куќа, читајќи го неговиот дневник и жалејќи што не сум го запознала порано.