Надја не можеше да ја заборави својата кривдничка — и се сретна со неа 15 години по матурата.
Ала беше нејзина соученичка. Учеа заедно од прво одделение. Надја беше обична девојка, ќерка на инженер. Ала, пак, важеше за „елита“ во класот. Нејзиниот татко беше многу влијателен човек во нивното гратче. Во пониските одделенија сè беше мирно, но од осмо одделение започна вистински пекол. Ала и нејзините другарки постојано ја малтретираа Надја — ја исмејуваа, ѝ ја валкаа облеката, ѝ ги криеја книгите, ѝ ја шараа клупата. Така беше до матурата.
Надја многу плачеше и страдаше. Поради Ала стана предмет на потсмев. Родителите одбија да ја преместат во друго училиште, велејќи дека од проблемите не се бега. И наставниците сè гледаа, но молчеа — таткото на Ала беше влијателен.
Со мака заврши деветто одделение и побегна од гратчето. На матурата дури ни не се појави. Во Москва го започна животот од почеток, заврши училиште и факултет, се омажи за богат и перспективен маж и роди син. Сопругот ја носи на раце.
Ретко го посетува родниот град. Има лоши спомени. Но една сабота, во супермаркет, повторно се сретна со Ала. Таа ја прегрна како стара пријателка. Надја беше шокирана.
Подоцна дозна дека Ала и сопругот се лекуваат од неплодност. По неколку дена, мајка ѝ ја откри вистината: во младоста Ала направила абортус и по тоа не можела да има деца. Тогаш не ѝ било важно, но сега тоа ја уништува. Надја размисли да ја открие вистината, но се откажа — затоа што Ала веќе беше казнета.
