На старецот му навреле солзи; излезе од автомобилот, се поклони и рече: „Ти благодарам, синко“. Потоа тргна кон својата стара куќичка, бришејќи ги солзите со рака.
Обично на тоа место, кај автобуската постојка, стојат таксисти. Јас застанав таму за да не стојам со вклучени авариски светла на патот, бидејќи повикот беше навистина важен. Зборував буквално една минута; за тоа време, едно суво старче, во сако и со вратоврска, стана од клупата и, тешко влечејќи ги нозете, се доближи до мојот прозорец. Лесно тропна — дури и не тропна, туку некако срамежливо го загреба стаклото. Го спуштив прозорецот, а старецот тивко праша:
— Синко, ти не си таксист?
Се поздравив со соговорникот на телефон и одговорив:
— Не, татко, не сум таксист. Каде треба да одите?
— Не е далеку, околу три километри.
— Седни, татко, ќе те однесам.
Тој седна на предното седиште и тргнавме. Тешко дишеше, едноставно затоа што беше многу стар. Ми раскажуваше дека секој ден оди до поликлиника со маршрутка, плаќајќи по 18 гривни. Секој ден — 18 гривни. Но денес го задржале во поликлиниката и ја испуштил својата маршрутка. Да ја чека следната ќе траело долго, а пеш не можел да стигне. Јас седев и го слушав, со куп мисли во главата, и не знаев што да му кажам на тоа суво старче. Само го прашував за патот, ништо повеќе; едноставно го возев и молчев.
Живееше на самиот крај од улицата, а неговата куќичка со накривен покрив едвај се гледаше меѓу вилите.
— Еве, синко, стигнавме, тука е, сврти се, — рече тој и почна да рови по чантата по паричникот.
— Не, татко, нема да земам пари од вас. Не можам. Вие, во животот, сè сте платиле.
На старецот му навреле солзи. Излезе од автомобилот, се поклони и рече: „Ти благодарам, синко“. И тргна кон својата стара куќичка, бришејќи ги солзите со рака.
А јас — здрав 47-годишен маж — седев со грутка во грлото и го гледав како се оддалечува. Размислував дека, секако, нашата земја се гордее со победи на првенства и Евровизија, важни се и олимпијадите… Но не може да биде здрава земја онаа што не може да се грижи за своите пензионери. И сфатив дека јас требаше да му се поклонам нему. И ме беше срам за нашата заедничка Татковина. Токму за тоа — ме беше срам…
Луѓе, едноставно помогнете им, со што можете: со некоја паричка, со ред во поликлиника, однесете ги до дома, преведете ги
