Родив деца од мојот свекор — а мажот ништо не знаеше. По години, скапо платив за тоа…
Јас сум Оксана. Со мојот иден сопруг, Егор, се запознав во поликлиника. Јас бев на пракса, а тој ми беше ментор. Почнавме врска, а потоа се венчавме. Кога ме однесе да ги запознаам неговите родители, се вљубив во свекор ми уште од првиот поглед. Беше висок, достоинствен, воен лекар.
По свадбата, свекорот нè вработи двајцата во воената болница. Мажот често одеше на службени патувања. За време на едно од нив, го поканив свекор ми дома. Подготвив трпеза, купив коњак. Тој сè разбра и рече:
„Ми се допадна уште од првиот ден, но не сакам да го уништам бракот на мојот син. Сепак, ако тој често ќе отсуствува, подобро јас отколку некој друг.“
Го сакав. Родив две деца од свекорот, а мажот мислеше дека се негови. Сè се сруши кога тој се врати порано од патување.
Се разведовме. Свекорот прекина секаков контакт со мене и ме отпушти од работа. Тој не ја напушти својата жена, туку ѝ кажа сè и побара прошка. Поранешниот сопруг си замина далеку и зборува само со мајка си.
Судот не ми одобри алиментација. Свекорот помага финансиски, бидејќи децата се негови, но децата ме прашуваат: „Каде е тато? Каде е дедо?“ А јас немам одговор.
Моите родители не ме прифатија. Изнајмив стан, се вработив, децата одат во градинка. Не се омажив повторно. Денес сум сама. Сакам да им порачам на сите: не уништувајте ниту свое, ниту туѓо семејство. Тоа не носи среќа. Не бидете ничија „резервна опција“, без разлика колку силно сакате.
