Во најтешкиот момент од мојот живот дознав една неочекувана вест: колешка, на која некогаш ѝ помогнав, ми оставила стан.
Мене и брат ми нè воспитуваше мајка ни сама, бидејќи татко ми го сакаше алкохолот повеќе од нас. Тој ја напушти семејството кога бевме уште мали. Животот во село без маж беше многу тежок. Имаше периоди кога немавме речиси ништо. Затоа цврсто решив дека ќе заминам од селото, ќе се школувам и ќе се обидам да излезам од таа сиромаштија. Така и почна — по школото веднаш се запишав на универзитет и живеев во студентски дом.
Таму запознав жена која работеше на портата на домот. Таа воопшто не личеше на нејзините гласни колешки — повеќе можеше да се помисли дека е професорка, по манирите, изгледот и облеката. Сите ја викаа Нина Карловна. Се зближивме и таа се покажа како многу интересна соговорничка.
Нина Карловна немаше деца, а сопругот ја напуштил неколку години претходно и заминал кај друга жена. Со нетрпение ги чекав нејзините смени, бидејќи од неа учев многу животна мудрост. Но еден ден таа не дојде на работа. Ги прашав нејзините колешки што се случило, но никој не знаеше ништо. Ја најдов нејзината адреса и отидов кај неа дома. Вратата од нејзиниот луксузен стан беше отворена. Нина Карловна лежеше на креветот и не можеше да стане. Како што подоцна се покажа, сум дошла навреме — лекарите кои подоцна пристигнаа ме нарекоа нејзин ангел-чувар.
Кога се опорави, ја прашав зошто работи во нашиот дом за толку мала плата, ако живее толку добро. Таа одговори дека работата и дружењето со нас ја лекуваат од осаменоста, а парите навистина не ѝ се потребни. Таа имаше многу роднини во Германија и беше прилично богата наследничка. Тогаш имаше околу 60 години, но изгледаше многу помладо.
Подоцна нашите патишта се разделија. За секој случај разменивме адреси и фиксни телефони, бидејќи тогаш сè уште немаше мобилни телефони. Потоа се омажив и родив две деца. Се кинев меѓу домот, работата, децата и мајка ми која остана во селото. Јас и сопругот немавме сопствен дом, па изнајмувавме стан во градот. За жал, немав среќа со сопругот. Тој воопшто не се грижеше ни за мене, ни за децата. По десет години заеднички живот ме шокираше со тоа што ми кажа дека заминува од семејството, бидејќи друга жена веќе го чека неговото дете.
Немав избор и бев принудена да се вратам кај мајка ми во селото. Синот тогаш имаше 9 години, а ќерката 6. Не можев секојдневно да патувам на работа од селото. За децата се грижеше мајка ми. Тогаш решив да одам на работа во странство. Ми беше жал да ги оставам децата, но немав друга можност. Една година по заминувањето на сопругот, заминав на работа во Португалија. Таму брзо најдов работа и можев да им испраќам пари на децата.
Во Португалија го запознав Михаил, исто така од Украина, но кој живееше таму речиси од раѓање. Тој беше разведен, како и јас, и три години постар. Прво се гледавме, а потоа почнавме да живееме заедно. Сè беше добро додека не посакав да ја земам ќерка ми кај мене. Синот остана со мајка ми, а ќерката се пресели кај мене. Ја запишав во локално училиште. Таа брзо го научи јазикот, но на Михаил не му се допадна таа идеја. Почна отворено да зборува дека ќерката ни ја попречува среќата.
Дојде момент кога морав да направам избор — и ја избрав ќерката. Изнајмивме посебен стан и си заминавме од Михаил. Ми стана многу потешко сама да ја плаќам киријата, речиси престанав да испраќам пари кај мајка ми и синот, бидејќи едвај ни стигнуваа и за нас.
И неодамна мајка ми ме повика и ми кажа дека ми припаднала некаква наследство и дека треба да дојдам за да ги средам документите. Бев шокирана кога дознав дека Нина Карловна, која не сум ја видела речиси 20 години, го запишала својот луксузен трособен стан во центарот на градот на мое име. Таа неодамна почина, но ми оставила писмо во кое напишала дека не заборавила како некогаш сум ѝ го спасила животот. Сега, повеќе од кога било, разбирам дека добрината што ја правиме ни се враќа стократно. И иако животот ми беше тежок, сигурна сум дека од сега натаму и јас и моите деца ќе бидеме добро.