Пред неколку дена сретнав познаничка што се грижи за мачки и таа ми раскажа како ги храни. Кога темата речиси беше исцрпена, таа рече дека купува елитна храна — а во нивното село има многудетно семејство во кое децата не знаат што е месо. Кога слушам вакви приказни, не чувствувам жал и желба да помогнам.
Прво, како може да се живее на село и да не се знае што е месо? Може да се одгледува стока, да се има свое стопанство и или да се обезбеди добар приход, или барем секогаш да има домашно месо на трпезата. Не сакаат да имаат стопанство? А зошто? Па да, затоа што треба многу да се работи. Но ние не сакаме или не знаеме, особено затоа што мислиме дека сите ни должат нешто, па децата ќе јадат којзнае што, а виновни се сите околу нас заедно со државата, а ние сме сиромашни и несреќни!
Второ, како може да се планираат деца кога се знае дека нема пари ни за храна?
Инаку, „планирање“ тука не е вистинскиот збор. Не зборувам за други потреби, туку само за најосновната. Јас работам на две работни места за да можам да им купувам на моите мачки квалитетно месо, добра храна и редовно да ги носам на ветеринар. Па зошто тогаш мајките од ваквите многудетни семејства, а особено татковците, не си најдат работа? Како може децата да се хранат со што било? Тоа треба да биде кривично казниво! Како може толку многу да се штеди на сметка на децата?
А некои уште сакаат ние да им помагаме на овие луѓе без срце. Додека материјално им помагаме на вакви асоцијални елементи, тие сè ќе го прифаќаат како нешто што им следува. Забележете дека повеќето од нив дури ни не планираат да одат да работат: навикнати се на милостиња.
Цели денови седат во кал и чекаат. Мрзливи се дури и да ја исчистат куќата или да си ја исперат облеката. Јас не сум против да им се помага на луѓето. Но попрво ќе купам подароци, книги и ќе им помогнам на оние што се трудат, работат и се грижат за своите деца. Има многу многудетни семејства кои не се богати, но работат, каде децата се секогаш нахранети и уредни, каде родителите се трудат со сите сили да ги изведат своите деца на прав пат. На таквите семејства сум подготвена да им помагам.
А на мрзливите им советувам да почнат да работат. Се разбира, жал ми е за децата од ваквите семејства. Но со тоа нека се занимаваат службите за социјална заштита.
