Виктор ја замоли малата питачка да му покаже каде живее. А кога влезе во куќата, занеме, бидејќи жената што лежеше на креветот беше…
Една вечер Виктор застана кај продавница да купи намирници и виде како еден чувар се обидува да избрка мало девојче-питачка. Девојчето во износена облека беше уште дете, па тој не можеше рамнодушно да помине покрај неа.
— Зошто ја бркате?
— Со изгледот ги плаши купувачите! Така ми е наредено.
Виктор ја тргна девојчето настрана. Немаше повеќе од дванаесет години.
— Зошто питаш? Гладна ли си?
Се гледаше дека е неухранета, но таа рече само:
— Ми требаат пари за лекови за мајка ми, таа е многу болна.
— А каде е татко ти?
— Нè напушти кога бев уште мала…
Девојчето му изгледаше познато, како некого да го потсетува. Тој праша што им треба, отиде и купи сè што беше потребно. Зеде и две големи кеси со храна.
— Ќе ме однесеш ли до вашата куќа?
Девојчето го однесе во стара зграда. Во станот одамна немаше реновирање. Условите беа ужасни.
— Мамо, еден добар чичко ни помогна! — радосно извика девојчето и истрча во спалната.
Виктор влезе по неа и занеме кога ја виде жената на креветот.
Со Ева се запознал на универзитет. Таа беше неговата прва и единствена љубов, се разделиле поради глупост. И очите на Ева се раширија кога го виде Виктор.
Ева изгледаше многу слаба и изнемоштена. Тој веднаш се јави во болница. Виктор го плати нејзиното лекување. По три месеци се венчаа.
Луѓето што им е судено да бидат заедно, на крајот секогаш ќе завршат заедно.