— Мамо, денес вечерај сама во кујна. Јас и Вира имаме многу работа — цела ноќ ќе пишуваме.
Потоа таа праша:
— Зошто не се гледаат и не се слушаат децата?
— Студено е, — велеше Исаенко, помагајќи ѝ на Марија Ивановна да се завитка.
Жените ѝ велеа:
— Донеси бисквити. Не во шарената кутија, во другата.
— Донеси лекови.
Ја испратија до станицата и ѝ посакаа:
— Да се вратиш на топло!
Марија Ивановна одеше кај синот и внуците, а сите ѝ завидуваа.
На станицата имаше гужва. Таа чекаше покрај вагонот и си мислеше:
„Дали сум дошла во погрешен град?“
Потоа ги виде синот и снаата.
— Миколка…
Тој ја прегрна силно.
— Ова е мојата жена, Вира.
Дома ја пречекаа внуците. Таа им подари јаболка и рече:
— Зрнца мои мили…
Ја наместија да спие на подот, во кујната.
Ноќе ги слушна зборовите на снаата:
— Јас ја миев… рацете ме болат… половина од јаболката ги фрлив…
Марија Ивановна плачеше тивко.
Наутро стана, ги бакна внуците и тивко си замина.
Во селото сите се собраа да ја слушаат. Таа раскажуваше колку убаво живеат децата.
— Зошто толку рано се врати? — прашаа.
— Не можеш цел живот да бидеш гостин…
И Исаенко рече:
— Кај денешните гости е полошо отколку во прогонство…
Како мислите, дали Марија Ивановна ќе може да му прости на синот за ваквиот однос?