— Пак дојде доцна. Каде беше? Зошто секогаш доаѓаш толку доцна? — викаше Наталија.
Алексеј стоеше надвор пред куќата. Не сакаше да влезе, знаеше дека жена му ќе почне да го обвинува. Но немаше каде да оди, му беше студено.
Алексеј ништо не одговори. Го гледаше мрсната коса на сопругата. „Кога успеа толку да се запушти? Мрсна коса, износена облека, празен поглед. Зошто сè уште живеам со неа?“ си мислеше.
Наталија отиде во кујната, долго трескаше со садовите, а потоа легна да спие. Тие спиеја во различни соби, секој живееше свој живот. Додека синот живееше со нив, глумеа совршено семејство. Но кога тој се ожени и си замина, секој тргна по свој пат.
Алексеј носеше пари дома, а Наталија готвеше и переше. Таквиот распоред им одговараше, иако им беше тешко.
Често се сеќаваше на својата младешка љубов Лиза. Ја запозна во библиотека. Прво не му се допадна, но потоа се заљуби. Ѝ носеше цвеќе, ѝ нарачуваше пица.
— Ме сакаш ли? — го прашуваше таа.
— Повеќе од животот.
Но Алексеј ја изневери Лиза со Наталија. Една вечер на танци, пијан, ја бакна Наталија, а Лиза ги виде.
— Сè е готово! Те бришам од мојот живот! — извика Лиза.
Тој долго молеше за прошка, но таа не му прости. Наталија го прифати и тој се ожени со неа.
Со годините Наталија престана да се грижи за себе. Една вечер му рече:
— Можеш ли да зборуваш со мене, или ти е нормално јас да викам, а ти да гледаш во таванот?
Алексеј стана и си замина од дома. Никогаш повеќе не се врати и се разведе од сопругата.