Ниту едно од моите деца не сакаше да се грижи за мене кога завршив во болница. За среќа, во светот сè уште има добри луѓе.
Кога родив две деца, мислев дека барем тие ќе се грижат за мене во староста. Целиот живот го посветив на воспитувањето на ќерка ми и синот. Но се излажав. Сега, кога се разболив и не можам сама да се грижам за себе, никој од нив не сакаше да ме земе кај себе.
Ги одгледував сама. Маж ми почина кога се роди нашиот син. Работев на две работни места за тие да имаат сè. Им обезбедив високо образование.
Додека бев здрава, постојано им помагав со внуците. Но еден ден ми се слоши на улица и завршив во болница. Ќерка ми дојде само еднаш, а син ми само се јави.
По некое време состојбата ми се влоши. Ги молев да ме однесат на преглед, но никој немаше време. Еден ден веќе не можев ни да станам од кревет.
Лекарите им рекоа дека не смеам да бидам сама. Тие се расправаа кој да ме земе. Ми беше толку срам што им реков да си одат.
Тогаш дојде соседката – млада жена, самохрана мајка. Таа почна да се грижи за мене. Ѝ давам половина од пензијата.
Сега мојот живот зависи од туѓ човек, а на моите деца им е сèедно. Никогаш не помислив дека ќе доживеам таква предавство од сопствените деца…