Откако Никола и мајка му дознаа за мојата бременост, морав веднаш да ја напуштам нивната куќа, затоа што мајка му не веруваше дека детето е од нејзиниот син.
Кога го запознав Никола, веднаш решив дека тој е мојата судбина. Ја напуштив работата и заминав со него, оставајќи ги мајка ми и баба ми во родниот град.
– Те сакам многу, Коло. Подготвена сум на сè за тебе, – му реков, верувајќи дека само со него можам да бидам навистина среќна.
Имав 27 години, а тој 29 – добра возраст за семејство и деца.
– Кога ќе се венчаме? – го прашав еднаш.
– Сè уште не сум подготвен. Не сум подготвен да бидам татко, – одговори тој.
Живеевме добро и лесно најдовме работа. Со мајка му имавме неутрални односи. Кога му кажав дека сум бремена, тој се израдува, но мајка му веднаш се вмеша.
– Нема да ве пријавам во мојот стан и нема да ви дадам благослов. Никогаш нема да го прифатам ова дете, затоа што не се знае чие е, – рече таа.
По расправијата ги собрав работите и си заминав.
По пет години, јас и ќерка ми ја сретнавме мајка му со мало девојче. Подоцна дознав дека Никола веднаш се оженил и повторно добил ќерка – со богата жена, каква што посакуваше неговата мајка.
Кога го видов на социјалните мрежи, не го препознав: дебел, запуштен…
„Колку е добро што сè заврши вака“, си помислив.
Сега сум мажена и имам прекрасен сопруг. Оваа година ќерка ми тргна во прво одделение.
– Чекаме уште едно бебе, – му реков една вечер.
– Прекрасна вест! – рече тој и нè прегрна двете.
