Мојата свекрва и сестрата на мојот сопруг станаа сосема безобразни. Зошто јас треба да се грижам за туѓо дете?
Ќе раскажам по ред. Се омажив на 18 години; мојот избраник живееше недалеку од куќата каде што живеев јас. Јас го завршував 10-то одделение, а тој, откако се врати од војска, ми бараше учебници за да се подготви за упис на универзитет. Таа пролет се заљубив во него. По завршувањето на училиштето станав студентка на истиот универзитет каде што се запиша и мојот сопруг, Микола. Нашето учење, љубов и пријателство нè зближија и се венчавме. По бракот продолживме да студираме вонредно, бидејќи моравме да работиме. Моите родители ни го отстапија станот и се преселија кај баба ми, која живееше во приватна куќа. По завршувањето на универзитетот се вработивме на добра работа и почнавме да размислуваме за деца.
Имам 29 години, сопругот ми е малку постар, а нашето дете сега има само 3 месеци. Никогаш не сме се потпирале на туѓа помош и се обидувавме самостојно да ги решаваме нашите проблеми. Бебето често има болки во стомакот, па долго време не можев да се наспијам. И тогаш се вмеша свекрва ми, која живее со разведената ќерка и нејзиниот тригодишен син. Дури и кога бев бремена, нејзината ќерка го оставаше детето кај нас и одеше по свои работи, кај другарки или во кино. Дина боеше слики и слушаше бајки што јас ѝ ги читав. Но сега ми е тешко да се справам дури и со сопственото дете, а овие жени — свекрвата и нејзината ќерка — како да не го разбираат тоа и продолжуваат да ми го оставаат момчето, а самите одат на одмор или на прошетка со другарки.
Се обидував да објаснам дека не е лесно да се чуваат две деца и ги молев да не го носат момчето. Неколку дена не го носеа, но потоа повторно „итно им треба“, „само неколку минути“, а по детето доаѓаат доцна навечер. Јас и сопругот молевме, но залудно. Тие и понатаму го носат детето и си заминуваат. Сега веќе ни дозвола не бараат, како тоа да е нормално. Неодамна золвата замина на море со другарка, а мајката на сопругот отиде на викендичка. Свекрвата ми го предаде Мишка со зборовите: „Кој друг ќе се грижи за него ако не ти? Не можам да го земам со себе на викендичка. А ако не одам, до пролет нема да подготвам сè навреме.“ Откако одбив, мајката на сопругот го остави детето во кујната и си замина. Повикав такси, го однесов момчето на викендичката и ѝ го вратив на свекрвата. Навечер таа направи скандал, викаше како сум можела така да постапам.
Ѝ објаснував дека за детето треба да се грижи неговата мајка, а бабите или другите роднини помагаат само ако сакаат и ако имаат време. Јас за него сум туѓ човек. Потоа се заканив дека можам да повикам социјална служба. Излегува дека сестрата на мојот сопруг има потреба од слобода, бидејќи сака да се омажи — времето минува, таа веќе има 24 години. Но зошто поради тоа други луѓе да располагаат со моето време? По ова, мајката на сопругот престана да зборува со мене и стана непријателски настроена. Но јас навистина морам да се грижам за моето тримесечно дете и не сакам постојано да се одвлекувам со туѓо. Не сакав да се карам со свекрвата, но се изморив да трпам ваков однос. Таа не разбира дека физичките и моралните сили не се бесконечни. Сметам дека сум целосно во право. Или сепак не — и треба да им помагам?
