Работев напорно во Италија за да купам куќа, а меѓутоа децата упорно ме викаа дома. Тие имаа грандиозно изненадување!
Не планирав да се вратам во татковината за време на одморите, за да не трошам пари без потреба, но мојот син и ќерка толку инсистираа што се предадов. Вчера стигнав дома – и уште не можам да се смирaм: солзите ми течат по образите. Добив такво изненадување…
Во текот на пет години работев во Италија, собирајќи пари за купување куќа. Ние со децата порано живеевме со мојата мајка во стан во главниот град, но кога таа почина, моравме да го продадеме станот и да ги поделиме парите на тројца: сè уште имам брат и сестра.
Со заработените пари успеавме да купиме куќа во село, далеку од градот, но уште требаше да заштедиме за нов стан. Во овие пет години се враќав дома само два пати. Работев напорно, штедејќи секој денар за моите деца.
Кога пристигнав, децата ме однесоа во станот на мојата постара ќерка во главниот град. Не обрнував многу внимание на станот, бидејќи беше изнајмен, и бев само среќна да ги видам моите деца. Но за време на вечерата, мојот син ги стави клучевите на чинијата пред мене. Не разбрав што се случува, но ќерка ми објасни: станот не е изнајмен – е мој.
Бев збунета, бидејќи станот веќе беше мебелуван и јас уште не бев испратила доволно пари за двособен стан во главниот град. Потоа мојот син објасни дека неговиот шеф неодамна решил да го продаде својот стан и кога дознал за желбата на нашето семејство, веднаш понудил да ни го продаде. Децата ги дадоа своите заштеди, а она што недостасуваше го поделија на половина.
Не можев да престанам да плачам: им испраќав пари за родендени и празници, а тие штедеа секој денар за да се вратам побрзо од Италија и да живеам мирен живот во татковината… Со зборови не можам да опишам колку ги сакам и колку сум горда на нив.
