По породувањето, Тани ѝ рекоа дека повеќе не може да забременее, а нејзиниот сопруг многу посакуваше син. Тогаш во нејзината глава се појави една мисла.
Петар дојде во болницата да ја посети својата сопруга пред испис. Сопругата седеше на креветот и го доеше детето.
– Тани, дозволи ми да ја видам ќерката!
Петар се наведна кон детето, но сопругата махна со рака на друга страна.
– Еве ја! Лежи и ги стега усните, како твојата мајка, не залудно ѝ го дадоа името.
Петар изненадено застана и полека се сврте кон страната што ја покажа сопругата. Таму навистина лежеше нивната ќерка.
– Не разбрав… Па тогаш кој е ова? Зошто храниш туѓо дете?
Петар не беше среќен.
Зошто нивната биолошка ќерка лежи настрана, а во рацете на сопругата лежи туѓо дете што се чувствува како дома?
– Па, сите жени кои имаат многу млеко го хранат. Ова е толку тажна приказна, што тешко е да се поверува.
Погледот на сопругата избледе, а рабовите на нејзините сини очи се наполнија со солзи.
– Една студентка тајно родила и го фрлила детето во контејнерот за ѓубре. Се роди истата ноќ како нашата ќерка. Преживеа само еден, гол. Се сеќаваш колку беше студено таа ноќ?
Петар се тресеше од сликата што му се појави.
– И што ќе се случи сега со него?
– Се надевам дека некој ќе го посвои.
Петар го погледна момчето со други очи.
– Петар, ајде да го земеме, а?
– Се роди истата ноќ како нашата ќерка! Тоа е судбина.
– Тани, не започнувај. Зошто ни треба туѓо дете? И ние можеме да имаме син.
Тани започна да плаче. Петар беше уште повеќе збунет од нејзината реакција.
– Докторот рече дека повеќе не можам да родам. А ти толку сакаш син! И јас сакам синоче. Петар, како не разбираш? Ова е Божји дар. Ова дете ни беше пратено!
Во тој момент, кога Петар сакаше да се спротивстави, бебето се одвои од градите и го погледна директно во очи. Го гледаше многу проникливо, како да чита душа. Петар застана и не кажа ништо.
Тие го посвоија детето.
