Мажот ми замина кај друга жена. По 13 години, социјалните служби ни ја донесоа неговата ќерка, бидејќи тој и втората сопруга доживеале сообраќајна несреќа. Не сакав да го земам детето, но свекрвата рече…
Се омажив во моето родно село за мојот соученик Руслан. По свадбата живеевме во неговата родителска куќа заедно со мајка му. Една година подоцна се роди нашиот син Остап. Бевме обично семејство. Јас сум семејно ориентирана личност, ми се допаѓаше да се грижам за домот и многу го сакав сопругот.
Мојот свет се сруши кога Остап имаше само три години. Мажот ми го одведе Лариса, позната разведена жена од селото. Кај неа одеа многу оженети мажи, но мојот реши целосно да нè напушти и да живее со неа. Бев бесна и на него и на неа. Ако случајно ги сретнев, веднаш ја менував насоката.
Свекрвата ми е добра жена. Ни дозволи мене и на Остап да останеме кај неа. Не можев да се вратам кај моите родители, бидејќи таму веќе живееше брат ми со сопругата и нивните две деца. Немаше место.
По заминувањето на мажот, долго тагував, но морав да се соберам и да продолжам со секојдневието. Од селските муабети знаев дека Руслан и Лариса имаат ќерка. Не сакав ништо да слушам за нив.
Поминаа тринаесет години од неговото предавство. Раните зараснаа — времето лекува. Во селото се рашири глас дека Руслан и Лариса имале сообраќајна несреќа и дека нивната ќерка останала целосна сираче. „Така им треба“, си помислив.
Но набрзо, социјалните служби ја донесоа девојчето кај нас и ѝ рекоа на свекрвата дека таа е единствената роднина.
— Ако не ја земете под старателство, ќе оди во дом за деца.
Девојчето беше мало, русокосо и слабо.
— Нема да живее во нашиот дом! Нејзината мајка ми го уништи семејството! — протестирав.
— Јулија, плаши се од Бога, детето не е виновно за ништо, — рече свекрвата.
Соња почна да живее со нас. Многу личи на мајка ѝ. Не можам да ја гледам — во мене се крева таков бес што не може да се опише со зборови. Таа го чувствува тоа и се обидува да не ми се појавува пред очи. Искрено, не знам уште колку ќе издржам вака.
