Лекарите не можеа да разберат што не е во ред со нозете на нашиот син. Но еден ден, во автобус, се случи нешто што целосно ни го промени животот.
Нашиот син се роди здрав, но кога сите деца на негова возраст почнаа да ги прават првите чекори, ние го носевме од лекар до лекар. Лекарите не можеа да ја утврдат точната причина ниту конкретен начин на лекување, само велеа дека има проблеми со зглобовите, па затоа му беше толку тешко и болно да ги движи нозете. Веднаш ја исклучија дијагнозата церебрална парализа, која ни ја спомнуваа сите познаници, но точна дијагноза сепак не најдоа. Му препишаа само физикална терапија. Оттогаш одевме таму четири пати неделно. Една вечер се враќавме по уште една терапија.
Беше шпиц, автобусот беше полн. Прво седевме, а потоа ѝ го отстапив местото на една бремена жена. На една станица влезе стара бабичка со голема грпка, која едвај ја влечеше ногата и носеше голема кеса. Синот, без многу размислување, стана и ѝ понуди да седне. За него тоа значеше уште неколку станици болка и непријатност, но сепак го направи тоа. Таа му се заблагодари, а потоа почна да ги гледа неговите нозе и да шепоти. Искрено, тоа навистина ме исплаши — можеше да биде што било.
По некое време, жената слезе, а синот седна покрај баба ми.
— Сине, — рече таа, галејќи му ги нозете — ќе ѝ дадам на мајка ти лековита билка. Треба секое утро да пиеш чај од неа.
И ми подаде мало пакетче со разни билки.
— Ова е за зацврстување, — ми рече, па повторно се сврте кон мојот син — сега ќе можеш да танцуваш, внучко!
Не знам дали беше чудо или магија, но со секој изминат ден нозете на синот сè помалку го болеа, додека болката целосно не исчезна. Сега тој е сосема здраво момче. Дури побара да го запишеме на танцување.
