За жал, почетокот на оваа приказна не е убав. Бев во брак десет години и никогаш не бев среќна. Со години го трпев алкохолизмот на сопругот, тепањето и постојаните кавги. Раѓав деца затоа што, кога беше пијан, ме силуваше. Живеевме во мало село и немав каде да побегнам од насилството. На почетокот се криев со децата кај мајка ми, но тој и таму нè наоѓаше. Еднаш дури ја удри и мајка ми. Потоа шетав по улиците со децата, надевајќи се дека ќе се напие, ќе заспие и барем таа ноќ ќе помине без тепање.
Во еден момент се надевав дека свекрва ми ќе може да влијае врз својот пропаднат син, но таа не направи ништо. Беше зафатена со својот личен живот — се омажи по втор пат за многу помлад маж. По десет години сфатив дека никој нема да ми помогне освен јас самата. По уште едно тепање, решив да поднесам развод. Свекрва ми се налути многу и рече дека синот ќе пропадне без семејство. И беше во право. Наскоро, сопругот се напи и заспа надвор на студ. Го најдоа наутро, кога веќе ништо не можеше да се направи.
Од болка, свекрва ми легна болна и почина. Тогаш се откри дека во тестаментот ми ја оставила мене својата куќа. Многу сум ѝ благодарна, затоа што конечно добивме свој дом. Свекорот ја знаеше целата наша приказна. По смртта на сопругата, често нè посетуваше, ни помагаше околу домаќинството, си играше со децата и беше многу добар кон нас. По две години, ми предложи брак. И мене многу ми се допаѓаше. Но што ќе кажат луѓето? Живеевме во село каде што сите се познаваат. Сепак, ситуацијата свекор да се ожени со снаата не е вообичаена. Но најважно беше што моите деца ме поддржаа и беа подготвени за нов живот. Затоа ја продадовме куќата во селото и се преселивме во родното место на мојот нов сопруг. За првпат по толку години, бев навистина среќна.
