Таткото сакал со сила да ја омажи ќерка си. Но ваков пресврт на настаните сигурно не го очекувал.
— Оди си од дома, неблагодарнице! — извика таткото. И таа си замина.
Пред седум години, Хана ја загуби мајка си. Пред три дена наполни осумнаесет години. Ања со одличен успех ја заврши првата година на медицинскиот институт. Сонуваше да оди по стапките на мајка си. Но таткото ѝ ги расипа плановите со својата „изненадувачка“ одлука. Тој објави свршувачка на Ања со синот на својот пријател…
Ања доби место во студентски дом и се вработи со скратено работно време во кафуле. Таа вечер во кафулето имаше малку гости: три парови и еден убав бринет во луксузен костум. „Со таков костум треба да оди во ресторан, а не во оваа дупка“, си помисли Ања.
По завршувањето на смената, Ања се упати кон домот. Бринетот стоеше покрај автомобилот и изгледаше како да чека некого.
— Ања, морам да разговарам со тебе, ја повика тој.
— Извини, брзам.
— Дозволи ми да те испратам. Јас сум „изненадувањето“ на твојот татко за осумнаесеттиот роденден — несудениот вереник.
— Аха… и што сакаш да ми кажеш? — праша Ања иронично.
— Јас сум Артем. Ајде да си зборуваме на „ти“.
— Добро, — се согласи Хана.
— Имам деловна понуда за тебе.
Прво ме сослушај, те молам, а потоа одлучи дали ќе ја прифатиш или не.
— Те слушам.
— Не знам какви договори имаат нашите родители. Јас морам да го развивам бизнисот. Но фирмата е на татко ми и тој ме уценува дека ќе ми ја земе ако не се оженам со тебе. Ти предлагам фиктивен брак.
Ќе имаш своја соба, финансиска поддршка од мене и никакви барања.
— Морам да размислам, — рече девојката.
— Јави ми се, — рече Артем и ѝ подаде визит-карта.
На свадбата беа само родителите на младенците.
— Можете да ја бакнете невестата!
Тие се бакнаа… и меѓу нив се појави искра.
— Ми се допадна, — тивко рече Ања.
— И мене, — весело одговори Артем.
По неколку месеци, од искрата во матичното, се разгоре пламенот на љубовта.