Имам 70 години, три сина и внуци. Цел живот посакував ќерка, не ми се случи… додека животот не ми подготви вистинска изненадување.
Пред некој ден наполнив 70. Пред роденденот, сопругата, за жал, не беше повеќе со мене. На денот на славење бев опкружен со моите синови – тројца се – нивните сопруги и моите внуци. Цел живот посакував ќерка и сега барав од децата една внука. Тие ветуваа.
Следниот ден отидов на гробот на покојната сопруга. Таму ја сретнав сопругата на еден стар пријател. Испадна дека и мојот пријател неодамна починал. Почнавме да разговараме, се потсетивме на младоста. Седнавме во кафе и таа ме праша:
– Марате, зарем не се гледаше со една Молдавка? Зошто тогаш не успеа?
– Да, беше друго време. Нејзините родители сакале Молдаванец за ќерката, а јас бев Татарин.
– И со ќерката се допишуваш?
– Со која ќерка?
– Со која? Мара, твојата ќерка. Кога твојата девојка дознала дека е бремена, родителите ја испратиле во село. Таа, дознавајќи дека се оженил со друга, решила да не ти каже ништо.
Тогаш трчав дома, не знаев како да им кажам на децата, мислев дека ќе ме осудат што сакам да ја најдам ќерката. Но, децата ме поддржаа, рекоа дека секогаш сонувале за сестра. Почнавме со пребарувањата. Испадна дека мојата Молдавка живее во Русија. Пребарувањата станаа полесни, знаевме имиња и презимиња.
Тогаш се разболев и легнав. Мислев дека морам да се кренам. По една недела се разбудив во салон, покрај мене лежеше маж.
– Браво, успеа.
– Мораше, ја барам мојата ќерка. Сите дома ме чекаат.
– Забележав, тука твојот ромски камп не се растерува. Лекарите се жалат дека твоето семејство секојдневно се собира под прозорецот. Всушност, сега се таму.
Мажот ми помогна да се приближам до прозорецот. Под прозорецот стоеја моите деца, нивните сопруги, моите внуци, постара жена со ќерка и покрај неа трчаше мала, убава црнка.
– Човече, ова е мојата внука! Имам внука!