На 70 години, дедо — по златната свадба — отиде кај друга жена. Првата љубов — љубовта останува.
Живееа еднаш маж и жена, иако во реалноста — дедо и баба. Се оженија на 18 години, а на 68 прославија златна свадба. Ја прославија со голема глетка: во ресторан, со целото семејство, со подароци, песни и танци, дури добија и грамата од градоначалникот. Неколку дена по прославата, мажот отиде кај својата прва љубов. Кај девојката од двор, во која се заљуби на 14 години и ја изгуби на 17.
По толку години се сретнаа на „Odnoklassniki“ и дедото сфати дека „секогаш се враќаме кај првата љубов“. Дедото одлучи да не му расипе на никого празникот. По прославата зборуваше со сопругата, ѝ објасни сè и си замина од дома. Сопругата беше во шок, децата и внуците исто така. Единствено среќен беше дедото со неговата нова девојка. Синовите се обидоа да го смирaт, но дедото рече дека сака барем последните години да ги помине со жената на неговите соништа.
Кога ја слушнав оваа приказна, веднаш помислив дека дедото е храбар. Некои дури ни на 20 години не прават такви дела; сега многумина, за жал, живеат со умот, а не со срцето. А дедото се водеше по своите чувства. Потоа погледнав подлабоко и ми стана жал за сопругата. Фактот што на 70 години остана сама, е ништо во споредба со мислата дека тие како да живееле добро, а мажот отишол кај друга. И не само тоа — тој ја сакал другата цели 50 години!
Во оваа приказна, колку и да мерев, не можам да земам ничија страна. Толку „а ако“. Во целост, ја разбирам и дедото, и неговата сопруга, и љубовницата. Дури на 20 или 70 години, човек сака да си земе дел од среќата и да го доживее. Но, оваа приказна ми се чинеше по трагична од љубовните приказни на 20–25 годишните. Тука има повеќе приказни, повеќе вклучени лица, повеќе неискажано, неисполнета љубов и преголема љубов…
