Од детството сонував за големо и цврсто семејство. За сопруг кој ќе ме сака многу и ќе се грижи за мене.
Моето имагинација создаваше слики на среќна иднина, каде што сум заштитена и сакана. Татко ми замина од нас со мајка ми кога бев мала, затоа се надевав дека моите деца ќе пораснат во целосно семејство, опкружени со љубовта на двајцата родители.
Кога пораснав, го сретнав мажот од моите соништа. Се гледавме, а потоа се венчавме. Но, со текот на времето љубовта почна да се гаси. Мислам дека тоа беше затоа што не можев да забременам. И јас и мојот сопруг сонувавме за деца. Посетивме многу лекари, немаше здравствени проблеми ниту кај мене, ниту кај него. Дури пробавме и ВТО, но бременоста не преживеа.
Поради сето тоа, односите во нашето семејство станаа напнати, почнаа конфликти.
Еден ден се враќав од работа. До пешачки премин ме запре една стара Ромка. Жената изгледаше многу стара, со намуртени веѓи, а нејзиниот шкршав глас ме запре:
– Сакаш да имаш дете, но не можеш, нели?
Застанав на место.
– Кога ќе цвета белата јаболка, ќе дознаеш дека еден темнокосо момче беше оставено од мајка си. Усвојте го и ќе имате деца со вашиот сопруг.
Се обидов да ѝ дадам пари, но кога се свртев, ја немаше. Не знам каде замина. Подоцна на вести видовме дека жената го оставила момчето со темна коса да замрзне надвор, но добри луѓе го спасиле, и сега е во дом за деца.
Ја предложив на сопругот да го усвојиме. Согласен веднаш. Веднаш по тоа што станав мајка на Максим, се покажа дека сум бремена.