По породувањето, Тани ѝ соопштија дека повеќе не може да забремени, а нејзиниот сопруг многу посакуваше да има син. Во тој момент, во нејзината глава се појави една мисла.
Петро дојде во болница да ја види сопругата пред исписот. Сопругата седеше на креветот и го хранеше бебето со гради.
– Таничка, дозволи да ја видам ќерката! – Петро се наклони кон детето, но сопругата направи гест на другата страна.
– Види, тоа е таа! Лежи и ги стиска усните, како твојата мајка, не залудно ѝ го дадовме името.
Петро се изненади и бавно се сврте кон насоката која ја покажа сопругата. Таму навистина лежеше нивната ќерка.
– Аха, не разбрав. Тогаш кој е детето што го храниш? – Петро не беше задоволен.
Зошто нивната биолошка ќерка лежи настрана, а во рацете на сопругата е туѓо дете кое се чувствува како дома?
– Ех, сите жени со многу млеко хранат. Ова е страшна приказна, тешко е да се поверува. – Погледот на сопругата се изгуби, а во аглите на нејзините сини очи блеснаа солзи.
– Една студентка роди тајно и го фрли детето во отпад. Родено е истата ноќ како нашата ќерка. Преживеа само едно, голо. Се сеќаваш колку студено беше таа ноќ?
Петро се потресе од сликата што му се појави пред очите.
– И што сега ќе биде со него?
– Се надевам дека некој ќе го посвоји.
Петро го погледна момчето со други очи.
– Петро, ајде да го земеме ние, нели?!
– Се роди истата ноќ како нашата ќерка! Судбина е.
– Тани, не започнувај. Зошто ни треба туѓо дете? И така ќе имаме син.
Тани се расплака. Петро, збунет од нејзината силна реакција, се уште повеќе се збуни.
– Лекарот рече дека не можам повеќе да родам. А ти толку сакавте син! И јас сакам синоче. Петро, како не разбираш? Тоа е Божји дар. Ова дете ни беше пратено!
Во тој момент, кога Петро сакаше да се спротивстави, бебето се одвои од гради и го погледна директно во очите. Погледот му беше толку прониклив, како да влезе во душата. Петро замре и не рече ништо. Го посвоија бебето.