Ние го усвоивме Мишка кога имаше три години. Кога наполни 16, дозна вистината и почна да пребарува во архивите на домот за деца. Како резултат, дозна страшната вистина за своето семејство.
Нашиот помал син го најдовме во засолниште, случајно. Влеговме по работа и го видовме Мишка. Тогаш имаше три години. Нашиот седумгодишен син, Андреј, веднаш го прифати помалиот брат многу добро. Кога Мишка наполни шеесет и шест години, му ја кажавме целата вистина. Откако го слушна сè што сакавме да му кажеме, се затвори во својата соба. Следниот ден не праша: „Кои се моите родители?“ Ние не се интересиравме за тоа прашање. Не нè интересираше, па не можевме да одговориме.
Целиот следен месец, Мишка го помина во архивите на домот за деца. Ја најде адресата на неговата тетка. Сите заедно отидовме кај неа. Жената не го препозна веднаш својот внук, но кога нашиот син ѝ ги покажа документите со фотографијата – на неа беа Мишка, неговата мајка и тетка – почна да раскажува.
Родителите на момчето загинаа во сообраќајна несреќа. Не живееле. Тетката, студентка од осумнаесет години, првично се обидела да го замени родителите на момчето. Но наскоро сфати дека не може да се справи. Прескокнуваше часови, не можеше да ги направи рефератите, деканатот закануваше со исклучување. Затоа одлучи да го даде момчето во засолниште, а потоа да го земе кога ќе порасне. Но ние бевме побрзи. Дома се вративме вечерта. Мишка молчеше на целиот пат и целата вечер.
Наутро, тетката на Мишка не посети. Му подаде на момчето кутија и голем плик.
– Сега знаеш каде живеам. Не ми се лути за тоа што се случи. Секогаш ќе ми биде драго да те видам кај мене, – рече таа и замина.
Во кутијата што му ја даде на Мишка имаше клучеви и ливче со адресата. По појадокот, тргнавме кон таа адреса. Беше три-собен стан во центарот на градот. Никој не живееше таму, но станот беше чист и одржуван. Веројатно тетката се грижеше за него. Во дневната, во рамка, висеше фотографија – мајка, татко и син. Сите среќни. Тука се сетивме на пликот. Мишка го отвори. Таму беа документите за станот и банкарската сметка. Сега Мишка беше сопственик. Но, зошто тетката молчеше досега?