Одеднаш заѕвони фиксниот телефон. Љуба се исплаши. Одамна никој не се јавуваше на домашен телефон — сите користеа мобилни. Кој ли можеше да биде?
— Ало… дајте ми го Васја на телефон.
Љуба препозна познат глас.
— Кој го бара?
— Неговиот најдобар пријател, Саша. Што се тие прашања? Ти која си?
— Јас сум неговата жена. Зошто ви треба Васја?
— Како зошто? Денес е петок, свет ден. Одиме да се забавуваме…
— И каде тоа се забавувате?
— Таму каде што мажите не одат со жените.
— А твојата жена знае? Те пушта така мирно?
— Зошто да не? Јас сум слободен човек, а таа е послушна. Правам што сакам. Не ме замарај со прашања. Разбуди го Васја.
— Немој ти мене да ми кажуваш. Спие. Нема да го будам.
— Те има премногу разгалено, затоа си таква непослушна. Мојава жена ме слуша од пола збор.
— Зошто?
— Затоа што ме почитува. Моето слово е закон.
— А ако не те слуша?
— Невозможно. Јас ја воспитав.
Тука Љуба не издржа:
— Каков будала си, Саша.
— Што… ој… Љуба?
И тогаш сфати: се јавил во сопствениот дом.
