Свекрвата воопшто не беше „како глуварче“, но кога родив ќерка, се однесуваше толку дрско што едноставно ја избркав од нашиот дом.
Девојки, можеби ќе ми дадете совет, имам тешка ситуација со свекрвата. Кога се омажив за мојот сопруг, сè беше подносливо. Сопругот знаеше каква мајка има, па затоа зеде стан на кредит за да не живееме со неа. Сепак, ѝ даде клучеви од домот, што на почетокот не ме вознемируваше. Таа доаѓаше кај нас, готвеше, но секогаш готвеше работи што јас не ги јадам, како намерно.
Помина една година и јас забременив. Отидов на породилно и моето трпение веќе не беше бесконечно. Свекрвата доаѓаше секој ден и секојдневно слушав забелешки дека сум лоша домаќинка. Поблиску до породувањето, изјави дека тапетите во собата не се во ред:
— Зошто се зелени?
— Затоа што не знаеме што ќе биде бебето, на ултразвук не се гледа — одговорив мирно.
— Сè ми е јасно со тебе, каква снаа си; кај тебе ништо не е јасно. Како јас сега да ги подготвам работите за бебето?
— Ние веќе подготвивме сè, ништо не ни треба — ѝ реков.
— Значи сега веќе ништо не ви треба од мене? Кој си ти да си дозволуваш такво нешто во домот на мојот син?
— Овој дом го зедовме на кредит заедно, а вие тука немате никакво право. Затоа, заминете.
Не издржав и ја избркав. Навечер дојде мојот сопруг; тој секогаш беше на моја страна. Прво помислив да одам да се породам кај мајка ми, во друг град, бидејќи се плашев дека нема да ја износам бременоста. Но сопругот предложи да ја испрати неа два месеца во санаториум; однапред знаевме дека ќе се породам порано.
Свекрвата дојде кога ќерка ми веќе имаше две недели. По доаѓањето рече:
— Па што друго да очекувам од тебе? Сигурно мојот син е разочаран што не му роди наследник. Каква мајка, такво и дете!
Тогаш не издржав и ѝ кажав сè. Ѝ реков да ги остави клучевите на масата и повеќе да не се појавува во нашиот дом; ако сака да дојде, нека се јави однапред и нека најави. Мојот сопруг ме разбра. Мислам дека постапив правилно. А вие што мислите?
