Таткото ја мразеше својата ќерка, но штом се разболе, веднаш ѝ се обрати за помош.
Малата Настја стоеше во ходникот и тивко плачеше, нејзините родители се караа.
— Што гледаш? Не гледаш ли дека возрасните се зафатени? Оди некаде! — викна таткото и ја истурка ќерка си надвор.
Во дворот, Настја разговараше со девојче по име Тања. Таа беше малку постара, веќе одеше во трето одделение.
— Твоите родители се разведуваат, така велат бабите пред влезот.
— А што значи тоа?
— Ништо посебно. Ќе живееш со мајка ти, а татко ти ќе те зема за викенди и ќе ти носи чоколади.
Настја тешко можеше да поверува во тоа, бидејќи татко ѝ често ѝ викаше.
— Таа е само грешка на младоста, грешка на природата, — често зборуваше таткото за Настја.
Девојчето не разбираше што значи тоа, но точно знаеше дека „грешка“ е нешто лошо. Тања зборуваше дека поради грешки на диктат добила лоша оценка и родителите ја карале. Но зошто татко ѝ ја сметал Настја за грешка — тоа не можеше да го сфати.
Времето помина и родителите навистина се разведоа. Мајката долго плачеше, а Настја не разбра зошто. Таткото веќе го немаше покрај нив и, значи, никој повеќе не ја навредуваше мајка ѝ.
Кога Настја стана студентка, таткото повторно се појави во нејзиниот живот. Тешко се разболе и му беше потребна помош. Настја беше единствената личност на која можеше да ѝ се обрати. Иако не одржуваше контакт со ќерка си и се појави само еднаш — на матурата.
Настја веднаш реши да му помогне. Не се оддалечуваше од него, им помагаше на медицинските сестри, му читаше вести на глас за да го одвлече вниманието. Тој ѝ раскажа дека по разводот од мајка ѝ се оженил повторно, но ни вториот брак не успеал — немале деца и се развеле.
Ноќта, таткото ѝ се јави на Настја:
— Прости ми, ќерко, прости ми за сè. И за зборовите што ги кажав во детството… Ти си најдоброто нешто што сум го имал во животот.
Наутро, лекарите соопштија дека таткото на Настја починал. Мајката и Настја стоеја над гробот. Настја непрекинато плачеше, а мајката со камено лице гледаше во надгробната плоча.
— Како што немаше среќа во љубовта, така нема ни тага сега, — рече мајката и си замина.
