Кога Тарас замина војска, Јулија вети дека верно ќе го чека. И го одржа ветувањето — му пишуваше писма полни со страсни признанија за љубов, ги украсуваше со цветчиња и срца, а на крајот, покрај зборот „те бакнувам“, оставаше отпечаток од усните. Таа навистина го сакаше безгранично — така како што може искрено да се сака само еднаш. Кога него го немаше покрај неа, минутите ѝ изгледаа како часови. Затоа до последно Јулија не можеше да поверува дека Тарас можел така да постапи. Срцето ѝ шепотеше дека тоа не е вистина, дека тој не можел да ја заборави.
Кога на неколку нејзини писма не доби одговор, а потоа во неколку зборови ѝ напиша да го заборави, Јулија беше принудена да го прифати тоа како вистина. Се омажи за првиот што ѝ се најде. Секако, без љубов. Својата прегазена љубов и срцето ги заклучи засекогаш, за да не се изгори повторно толку болно. А и не можеше да сака никого повеќе од Тарас.
Јулија работеше во кујната кога заѕвони вратата. Така како што беше — со престилка и домашни папучи — отиде да отвори. Пред неа стоеше пораснатиот Тарас, во офицерска униформа.
— Не поверував дека си се омажила, па решив самиот да се уверам. Но гледам дека е вистина, — во неговите очи имаше толку болка, што изгледаше дека ќе заплаче. — Сега ми е јасно зошто не ми одговараше на писмата…
Тој веќе се сврте да си оди, но Јулија го задржа.
— Како можеш така да зборуваш? Ти ми напиша да те заборавам… — зборуваше таа, не знаејќи дали се оправдува или обвинува.
— Јас?.. — праша тој по долга пауза. — Јас само минатата недела го испратив последното писмо од војска, со надеж дека ќе ме пречекаш…
Грутка ѝ застана во грлото на Јулија. Не можеше да изусти ниту збор. Солзите ѝ го печеа лицето, а во главата ѝ се вртеше само: „Како? Зошто?“ Истиот ден Јулија отиде кај родителите.
Очигледно, тие знаеја повеќе од неа. Тарас никогаш не им се допаѓаше, затоа што немаше доволно пари.
— Прости ни, ќерко. Сакавме за тебе подобар живот, затоа што знаеме што значи да пребаруваш по џебови за ситни пари за да им купиш на децата бонбони. Ние тоа го преживеавме и сакавме ти да имаш најдобра судбина, — зборуваа наизменично мајката и таткото, не криејќи ја вознемиреноста.
— Но вие не гледавте дека сте сиромашни. Се сакавте и покрај сè и се венчавте. Тогаш зошто сакавте да ми го уништите животот? Како можевте така да постапите со мене? — ги прекоруваше Јулија.
— Земи, — мајката ѝ подаде на ќерката десетина писма.
Додека ги препрочитуваше во соседната соба, Јулија не плачеше — таа ридаше на глас, како верна волчица.
Во последното писмо, за кое зборуваше Тарас, имаше исушен пролесок, а до него беше напишано: „Долго го барав, но го најдов за тебе.“
Навечер, Јулија сериозно разговараше со својот сопруг, кој, освен работа, пари и пријатели — можеби и пријателки, за што не еднаш навестуваа „добронамерните“ сосетки — ништо друго околу себе не забележуваше. Се разведоа тивко и мирно — како бродови на море.
За првпат во животот, победувајќи го стравот од ноќната темнина, Јулија излезе да прошета низ градот. Всушност, веќе ништо не ѝ беше страшно, затоа што одеше кон домот на оној што вистински ја сака и кого таа ниту за миг не престана да го сака…
Времето ги измие сите недоразбирања и навреди. Во семејството на Јулија и Тарас растат двајца светлокоси синчиња. Бабите и дедовците се радуваат на внуците. А сите се сигурни во едно: најголемото богатство е кога во домот владее искрена љубов…
