Зетот го заборави телефонот дома. Потрчав по него, а во тој момент стигна СМС порака од ќерка ми. Се загрижив, бидејќи штотуку бевме заедно. Ја отворив и како да ме полија со ладна вода.
Јас и сопругата бевме многу среќни кога нашата единствена ќерка по венчавката посака да живее со нас. Имаме голема куќа, а зетот ни се допаѓаше, па не чувствувавме никаква непријатност. И детето ни беше покрај нас. Што повеќе да посакаш? А веста за скорешното раѓање на првиот внук нè направи мене и сопругата најсреќни луѓе на светот. По првиот внук се роди вториот, а потоа и близнаци. Сопругата мораше да ја напушти работата, бидејќи нашата Милана едноставно не стигнуваше со децата.
Но набргу ќерка ми изјави дека не сака да стане домаќинка и дека сака да се врати на работа. И во тоа ја поддржавме. Проблемот беше што за мојата сопруга беше многу тешко сама да се грижи за четири немирни деца. Морав да ја носам работата дома за барем малку да ѝ помогнам. До крајот на денот двајцата бевме исцедени како лимон; понекогаш ни се затвораа очите дури и за време на вечерата.
Мислите ли дека навечер тие ја преземаа грижата за децата? Ништо од тоа. Дури и садовите по вечерата повторно ги миев јас или сопругата. Милана, воздивнувајќи и жалејќи се по „тешкиот“ работен ден во канцеларија, легнуваше да одмори на каучот, не заборавајќи да го земе лаптопот со себе. Сопругата, најпрво со навестувања, а потоа и директно, ѝ ставаше до знаење на ќерка ни дека на децата им е потребна мајчинска грижа и комуникација. Милана само одмавнуваше со раката. Немаше да прогласуваме штрајк, па продолживме ние да ја носиме целата домашна работа и грижата за децата.
Сè додека еден настан не ни ги отвори очите за сопствената ќерка. Тој ден зетот го заборави телефонот дома, а на работа му беше неопходен. Го зграпчив телефонот и потрчав по него, кога одеднаш стигна порака од ќерка ми. Се загрижив — што ли се случило, кога пишува СМС, а штотуку бевме заедно? Ја отворив пораката и како да ме полија со ладна вода. Ќерка ми во пораката зборуваше многу навредливо за нас.
Прво дури ни не сфатив дека нè нарекува паразити. За останатото ќе премолчам. Ништо не им кажав ниту на зетот, ниту на сопругата. Едвај ја дочекав вечерта и за време на вечерата изјавив дека повеќе немам намера да ја трпам нивната присутност во мојата куќа. Сите се вознемирија. Ќерка ми скокна на нозе. Сопругата се обиде да се вмеша и да ја смири ситуацијата, но јас реков:
— Доста е! Очигледно сме ја воспитале погрешно ќерка ни, ако, откако ни седна на глава, нè смета за паразити. Добро тогаш, нема повеќе да паразитираме. Среќен пат!
Сега живеат кај сватовите. Сиротата жена мора да спие во кујна — таа има стан, а не куќа. На почетокот многу ни недостигаа внуците, особено на сопругата. Потоа повторно ја повикаа на работа и животот полека почна да се средува. Сопругата инсистира да се помирам со ќерка ми. Не сум против, но најпрво таа мора да се извини. Инаку — никако.
