Кога нашата сосетка роди син и се откажа од него, јас и сопругот го зедовме во нашето семејство, иако веќе имавме две ќерки. Тогаш не знаевме како Дима ќе ни се оддолжи.
Добро е што синот со својата сопруга доаѓаа кај нас секој ден. Снаата Света доаѓаше преку ден, пред работа, ги даваше инјекциите и ми помагаше околу ручекот. А синот Дима доаѓаше навечер со нови лекови и со храна. Всушност, јас и сопругот имаме три деца. Постарата ќерка се омажи, живее блиску, на петнаесет минути со автобус, но доаѓа кај нас само еднаш месечно, повеќе за да се покаже пред соседите.
Втората ќерка се роди истиот ден како и синот Дима. Всушност, тука јас и сопругот чуваме една голема тајна. Отидов да ја родам втората ќерка, а друга родилка — мојата сосетка — се откажа од своето дете. А ѝ се роди толку добро момче. Јас и сопругот решивме да го посвоиме. За тоа дека Дима не е наш биолошки син знаеме само јас и сопругот. Никој друг од роднините не го знае тоа.
И така се случи токму Дима најмногу да се грижи за нас. Во последните моменти од животот, токму Дима и Светлана беа покрај нас. По погребот, ќерките се „разбудија“ и се сетија на наследството, бидејќи сопругот многу работеше, а сите пари ги штедевме на банкарска сметка.
На почетокот ќерките ми навестуваа за наследството, но јас се правев дека ништо не разбирам. При тоа, Дима воопшто не зборуваше за пари. Потоа ќерките собраа храброст и директно ме прашаа за наследството.
— За какви пари воопшто зборувате? Дали барем се заинтересиравте колку чинеа лековите за татко ви? Тие беа многу скапи.
— Па Дима ги купуваше со свои пари, одговорија ќерките.
— Да, точно. А уште и Дима со сопругата купуваа храна со свои пари, доаѓаа секој ден и беа покрај нас. Сега самите прашајте се кому треба да му припаднат парите.
Ќерките поцрвенеа и тивко си заминаа. Нам, мене и сопругот, не ни останаа пари, но неговата последна желба беше нашата голема куќа да му ја препишеме на Дима — и јас така и направив.
