Се случи така што Ана очекуваше второ дете. Таткото на малото, Иван, тогаш беше изморен од трчање по сите.
Во селото не престануваа да зборуваат за веста: Иван се врати кај сопругата, и не сам, туку со децата кои му ги родила друга жена… Во селото не можeа да престанат да зборуваат – Иван се врати кај сопругата, и не сам, туку со децата кои му ги родила друга жена.
– Олга, зошто ти е сето ова потребно? Таа еднаш ти го украде сопругот, а сега ти ќе ги воспитуваш нејзините деца?
Олга не сакаше да ги слуша тие зборови, ѝ беше непријатно и горко.
– Да, разбирам што правам, ова се децата на мојот сопруг.
Иван веќе се засити и се врати кај мене. А Ана, веќе целосно во друг свет. Сега ѝ е сосема сеедно што се случува во овој свет. Децата не се виновни што се случи вака. Тие имаат татко кој сигурно нема да им дозволи да згаснат.
А јас – жена, немам свои деца. Па, барем за овие сирачиња ќе се грижам, – ѝ одговараше Олга на изненадените соседи.
Иван ѝ се допадна уште кога таа беше студентка во универзитет, одлична ученичка. Тој предаваше право кај нив. Убав, паметен и неженет. Олга секогаш тајно сонуваше да има таков вереник.
Но, Иван се грижеше за Ана, секретарката. Ана беше млада, но зад себе имаше еден неуспешен брак. Иван ѝ се допадна веднаш, и таа се врте како можеше околу него. Но, Олга се вмеша во нивната врска, почна да го нервира предавачот со својата упорност во учење. Еден ден Иван ја покани на кафе. Така се запознаа поблиску.
Олга живееше во својот стан. Затоа често го покануваше Иван, подготвуваше вкусни вечери кои самата сакаше да ги пече. Така започнаа да живеат во тој стан.
– Ми го украде вереникот! – еднаш извика таа во ходникот на универзитетот. Но, Олга реагираше со хумор:
– Требаше да го држам мојот вереник во џебот.
Сите во ходникот започнаа да се смеат, Ана се срами, но не се предаде.
– Нема да бидеш среќна со него! – ѝ викаше директно на Олга.
Тие зборови беа како клетва. И така се случи. Иван задоцнуваше некаде, доцна доаѓаше дома. Всушност, тој влегуваше во студентскиот дом каде живееше Ана за средби. Тој навистина ја сакаше Ана, можеби тоа беше неговата прва љубов во животот на неженет. Некои пријателки ѝ советуваа на Ана да не се откаже и да оди до крај, други велат да заборави и да започне нов живот. Ана ги слушаше тие разговори, а срцето ѝ велеше нешто друго: нека живее со таа друга, но таа ќе биде нејзина.
