Кога мајка ми почина, дојдов во родниот крај. Но, не можев да влезам во куќата на синот, бидејќи снаата не ме пушти, а ќерката ме нахрани, но не ме пушти да ноќевам.
Последните 5 години живеев во Италија и дури и не размислував да се вратам дома, бидејќи немав на кого. Откако почина мојот сопруг, останав со два деца: син 16 години и ќерка 14 години. Работев како медицинска сестра во локалниот медицински пункт и добивав помош за децата, но средствата не беа доволни за елементарно, децата растеа и бараа сè повеќе трошоци.
Оставив ги децата кај мојата мајка и заминав на работа во Италија. Секој месец им праќав пари… Платив школување и за синот и за ќерката, кога студираа на универзитет. Платив и за свадбата на синот и на ќерката. Синот одлучи да ја заврши куќата на татко ми, која ја започна мојот сопруг, а јас финансирав изградба…
Потоа четири години штедев пари за да ѝ помогнам на ќерката да купи стан, таа посака стан… Синот ветуваше дека ќе го направи ремонтот и реконструкцијата на нашата куќа каде порано живеевме заедно. Јас го финансирав овој проект, бидејќи кога ќе се вратам, ќе ми треба каде да живеам… Така поминаа пет години од мојот живот.
Кога почина мајка ми, дојдов дома со надеж дека конечно ќе останам дома, но ме чекаше горко разочарување. Дојдов во мојот двор, видов убава куќа, но само однадвор, бидејќи снаата не ме пушти да влезам понатаму. Куќата на синот беше голема и убава, а мојата куќичка беше извалкана, никој не ја поправуваше.
Снаата излезе во двор, не ме покани ни во куќата, рече дека син ѝ го нема дома. Можете да си замислите како се чувствував: дојдов од пат и не ме пуштија во куќата изградена со моите пари! Потоа отидов кај ќерката, таа ме нахрани, ги зеде моите подароци, но не ми понуди ни да се измијам, ни да ноќевам. Рече дека е тесно, децата во една соба, а таа со сопругот во друга, дека јас не давав доволно за да купи трособен стан.
Сестрa ја зеде куќата на мајка ми, рече дека таа се грижела за мајка ми додека јас заработував за моите деца, а тие секоја година патувале во Египет или Турција, а за бабата не донеле ни леб. Јас преспав кај соседка, а следниот ден се вратив во Италија. Поминаа веќе пет години, ќерката летово дојде во Италија, мислеше дека ќе ѝ дадам пари, но ѝ дадов само 200 евра и ѝ реков дека сандучето е затворено. Сега штедам за старост, затоа што знам дека не можам да се надевам на никој.
