„Сакам да јадам. Ама мајка спие, вчера ја будев, ја будев наутро, не се разбуди, а и утринава спие, а јас сакам да јадам“ – тресејќи ги валканите тупаници и солзите, плачеше синчето на дворникот.
Пред десет години штотуку се преселив во мало провинциско градче од голем метропол. Луѓето тука беа сосема различни. Од една страна, се познаваа меѓу себе и постојано лажеа за тоа што се случило со некој, од друга – владееше некаква рамнодушност.
Еднаш се шетав во дворот на една зграда со многу станови. Гледам, до игралиштето со контејнерот за ѓубре седи едно мало, мрсно и слабичко момче. Седи и рида. Луѓето поминуваат покрај него, а никој не му обрнува внимание.
Изгледаше дека има околу четири – пет години, не повеќе. Не е нормално едно дете на таа возраст да биде само на улица. Решив да се приближи и да разберам што се случило. Додека минував покрај влезовите, прашав бабите:
– Дали знаете чиј е ова дете и зошто плаче?
– Тоа е Вовка, синчето на дворничката. Можеби мајка му е пијана, ја заклучила вратата, а тој не може да влезе дома. – рекоа бабите и продолжија со разговор за една соседка која вчера влезе со новиот дечко во зграда.
Се приближував до момчето, седнав покрај него на рабникот и прашав:
– Ти си Вова?
– Да, – одговори тој неохрабрено.
– Вова, ти се случи нешто? Зошто плачеш?
– Сакам да јадам… Мајка спие, вчера ја будев наутро, не се разбуди, утринава исто спие, а јас сакам да јадам.
Вовка се преполни со солзи и се сврте кон мене. Го прегрнав и размислував дека не може човек така долго да спие.
– Вова, дали мајка вчера цел ден не се крена од кревет?
– Не.
И ноќе исто така, не. Требаше итно да алармирам, нешто ѝ се случило на жената. Но, прво решив да го нахранам Вовка.
– Вова, седни тука, не оди. Ќе одам брзо до продавница и ќе ти донесам нешто за јадење.
Момчето кимна и продолжи да рида. Брзо отидов до мини-маркетот преку улица, купив млеко, леб и колбас. Вовка беше на местото кога се вратив. Толку алчно јадеше колбас што дури се исплашив.
– А сега ќе одиме, ќе ја разбудиме и ќе ја нахраниме твојата мајка.
Вова ме фати за рака и ме одведе дома. Вратата на станот не беше заклучена. Жената лежеше во кревет, со лицето кон ѕидот. Ја допрев нејзината рака, беше студена, како што претпоставував… Повикав брза помош и полиција. Лекарите рекоа дека бил инфаркт, жената ништо не почувствувала, се случило во сон, пред два-три дена. Вовка го однесоа во засолниште.
Неколку дена не можев да спијам ниту да јадам, само размислував за ова несреќно момче. Два дена во станот со… дури не ми се зборува, добро што тој тогаш ништо не разбрал. Добро што вратата не беше заклучена и можеше да излезе! Зошто никој не обрна внимание на малото дете на улица?
Зошто жената не ја побараа на работа? Ја поставив старателството. Не беше во моите планови, но не можев да останам рамнодушна, можеби Вовка ми беше пратен одозгора? Или јас нему? Не е важно.
Сега мојот посвоен син заврши деветто одделение, сите петки! Планира да оди во десетто и веќе се подготвува за испити за понатамошен универзитет. Вова сака да стане лекар, вели дека ќе спасува луѓе.