Другарка ми ми приреди изненадување и ме испрати на состанок. Кога видов кој ме чека — за малку не се онесвестив.
Некои ме нарекуваат „разведена“, но јас себеси се нарекувам слободна жена. Се разведов од сопругот пред седум години и ја стекнав слободата. Со него живеевме цели дваесет години, ја одгледавме ќерката, и во еден момент решивме да се разведеме. Односно… „решивме“. Сè почна кога тој почна да зборува со мене со висок тон, да се кара. Кога беше безволен, се однесуваше агресивно, нервозно, викаше. Јас се обидував да бидам мирна, да го смирувам, да му објаснувам: „драги, разбирам дека имаш проблеми на работа, затегнати односи со родителите, но не мора да ме правиш жртвено јагне.“ На почетокот, по разговорите, се однесуваше нормално, па пак се враќаше на старото.
Почна да пие и да се однесува сè полошо. Не знам како, но успеав да го убедам да потпише документи за развод. Во процесот тој ми рече дека последно време не чувствувал ништо кон мене и затоа се однесувал така. Сега јас сум слободна жена. И јас веќе бев оладена од него, па не ми беше толку болно.
Сега имам 51 година, жена сум што прави што сака и ужива во животот. Нема ништо подобро од слободата. Ниту пак има некој што бара нешто од мене, никој што ме чека дома со зборовите: „Каде беше? Со кого беше? Гладен сум, брзо зготви нешто.“ Многу ми се допаѓа овој стил на живот. Но на моите блиски и познаници — не баш. Сите се обидуваат да ми најдат партнер, ми организираат состаноци. Тоа не ми се допаѓа, затоа што безброј пати сум им кажала дека ми е прекрасно сама и дека не сум заинтересирана за врска.
Но тие не ми веруваат. Пред некое време колешката ми најде „кандидат“, нејзин роднина. Ми пренесе дека тој ме поканува на состанок. Одлучив, на шега, да прифатам. Ми беше интересно да видам кој е, барем да пробам. На договорениот ден се подготвив, без да прашувам никакви детали.
Доаѓам на состанок… и ме пречекува дедо. Не се чудете — имаше 75 години. Не работи (нормално), зема мала пензија, нема сопствен дом и е вдовец. Бев во шок. Очигледно луѓето мислеле дека сум толку наивна. Си помислиле дека ќе може да се всели кај мене, дека ќе бидам негова негувателка и ќе го издржувам. И за плачење е, и за смеење.
