Кога Артур ја остави сопругата и замина со нејзината братучетка, Марина ги проколна двајцата. Но ни самата не очекуваше ваков исход.
Три години по свадбата, Артур и Марина беа подготвени да добијат бебе. Артур имаше свој стан, двајцата имаа стабилна работа. А и Артур започна да напредува во кариерата. Со еден збор — сите услови за бебе беа создадени… Редовниот ултразвук покажа дека Марина е бремена со машко. Веста многу ги израдува, бидејќи двајцата сонуваа за син. Проблемите почнаа во седмиот месец од бременоста. Артур одеднаш забележа дека неговата слаба и елегантна сопруга „се проширила“.
Марина повеќе ја болеа односно погледите полни гадење што Артур ѝ ги фрлаше. Тој дури се пресели да спие во друга соба. И почна сè повеќе внимание да ѝ посветува на братучетка ѝ Галина. Таа беше три години помлада од Марина и многу потсетуваше на неа пред бременоста. Марина штотуку беше влегла во деветтиот месец кога Артур ѝ соопшти дека ја напушта и оди кај Галина. Зашто веќе не можел да ја гледа. Дури му било одвратно.
Марина многу страдаше, но сепак си ги собра работите и се пресели кај мајка ѝ. Детето ѝ се роди здраво, силно и мирно. Кога Борче наполни шест месеци, Марина случајно налета на свадбените фотографии на поранешниот. Артур и Галина стоеја насмеани во свадбени алишта.
— Да страдате и двајцата како што страдав јас! — изусти Марина.
Поминаа четири години. Марина ја врати својата стара форма и убавина, се омажи за колега, тој го посвои Борче, а неодамна им се роди и втор син. Токму тој ден Марина со децата беше на детското игралиште. Одеднаш покрај неа седна Артур.
— Пред еден месец си заминав од Галина. Таа роди девојче со инвалидитет. Твојата сестричка имала „црв во душата“. Знам дека дојдов доцна. Но ми треба мојот син.
— Ти немаш син. Заборави дека се откажа од него уште пред да се роди? Ми е жал што вашата ќерка се родила таква, но двајцата си ја заслуживте својата мака. Тука немаш место.
