Ќерката се разбуди наутро и ми кажа дека во сон видела чудна баба што одела низ гробишта. Веднаш разбрав дека морам да преземам нешто.
Наутро се подготвував за работа. Ќерка ми појадуваше и почна да раскажува:
– Јас во сон видов една баба, беше многу лоша, дури се исплашив, одеше низ гробиштата.
– Ужас, можеби си гледала некој страшен филм навечер?
– Не, ништо не гледав. А бабата одеше вака, со голем грб.
Ќерка ми стана и почна да го имитира кривото одење – одење што премногу добро ми беше познато. Беше исто како баба ми. И тогаш ме фати голем страв, бидејќи баба ми почина пред да се роди ќерка ми. Тие никогаш не се видоа. Од каде тогаш знае како таа одела?
Веднаш ја повикав сестра ми. И таа се исплаши – јасно беше дека нешто не е во ред. Сестра ми побара совет од една мудра жена на работа. Жената праша дали одиме во црква. А јас и сестра ми веќе не ни паметиме кога последен пат ставивме свеќа. Ниту пак бевме одамна на бабината гробница. Таа беше во село, далеку.
Одлучивме со сестра ми да одиме за викенд, затоа што ќерка ми секое утро ми ги раскажуваше своите соништа. Секој ден бабата стануваше се полоша, а околу неа сè беше темно и валкано. Се плашев за детето.
Конечно дојде викендот. Ја најдовме бабината гробница и се згрозивме. Сè беше обраснато со трева, ни споменикот не се гледаше. Цел ден расчистувавме, уредувавме, ја бојадисавме оградата. На крајот отидовме и во селската црква.
По тоа, ќерка ми веќе не ја виде бабата во сон. И нам, мене и сестра ми, ни стана многу помирно на душата. Сега секоја недела одиме во црква и палиме свеќа за баба.
