Животот ми, како на 38-годишна мажена жена со сопруг и 18-годишен син, течеше мирно сè додека не пристигна мајка ми. Еден ден ми се јави и ми рече:
– Здраво, душо. Јас сум мама. Сум во градот и многу би сакала да те видам.
Бев изненадена, затоа што мајка ми замина за Италија пред 15 години за да заработува по разводот од татко ни. Не ја имав видено со години. Му реков:
– Секако, мамо. Ќе ни биде мило ако дојдеш кај нас… или кажи ми каде си, па јас ќе те земам.
Мама рече дека веќе зела такси.
Кога дојде, ни кажа дека има маж во Италија по име Андреа. Не барав детали, но подоцна дознав дека не биле во законски брак. Својот стан му го дала на мојот помал брат, кој веќе живееше таму со сопругата и двете деца. На сестра ми, исто така, и купила стан — и таа беше мажена и имаше две ќерки.
По краток разговор, мајка ми објави дека ќе остане кај нас некое време. Таа рече:
– Ми се допаѓа твојата голема куќа и мислам дека има место за сите.
Но мојот сопруг не сакаше свекрва му да остане, и јас го разбрав: мајка ми никогаш не ни помогна со ништо, ниту еднаш. Искрено ѝ реков:
– Мамо, те сакаме, но не можеме да ти дозволиме да останеш долго. Треба да живееш со децата на кои им помогна сите овие години.
– Ние немаме простор или ресурси да се грижиме за тебе, – додаде сопругот. – Не е лично.
Ситуацијата беше тешка, и требаше да најдеме решение за сите. На крајот, ѝ помогнавме да најде удобен стан и се обидувавме да ја посетуваме често.
