Тома, на дваесет и две години, беше прилично среќна. Мајка ѝ се пресели да живее во Англија, оставајќи ѝ го московскиот стан и редовно ѝ праќаше пари на картичка. Единственото што ја нервираше — потребата да ги следи моралните правила на мајка ѝ: „Не враќај се доцна, пред свадба никакви односи, инаку ќе станеш самохрана мајка како мене, и заврши го конечно универзитетот.“
Но Тома ги пушташе моралите на мајка ѝ низ уши; веќе се гледаше со Макс и дури го пушти во својот кревет. Кога разбра дека е бремена, беше доцна да ја прекине бременоста. Макс, кога дозна дека ќе стане татко, исчезна.
Тошка се роди здраво момче, во природниот термин. Неколку месеци Томата ја мачеа сомнежи. Ги знаеше принципите на мајка си и не се осмелуваше да ѝ каже за внукот.
Неочекувано, мајка ѝ јави дека доаѓа да ја види. Светлана Семјоновна требаше да пристигне за неколку дена. Тома, откако два дена плачеше, реши да го остави детето во „прозорецот на животот“, врзувајќи му етикета со име и датум на раѓање. Полесно ѝ беше да се откаже од детето отколку да го изгуби навикнатиот живот под контрола на мајка ѝ.
Светлана Семјоновна уште од првите денови ја предупредуваше дека ќе ѝ одземе сè ако направи нешто погрешно. Не сакаше многу да се враќа во Русија, но вознемирувачките вести од пријателките ја натераа да тргне.
Мајка и ќерка радосно се прегрнаа и животот се врати во вообичаениот тек.
По два-три месеци, Томата ја чекаше изненадување. Светлана Семјоновна, насмеана, се врати дома и ја изненади: „Ќерко, посвои в едно бебе. Запознај го — се вика Антон.“
Тома, едвај што погледна кон бебето, пребледе и правдајќи се со лоша состојба, се повлече во својата соба.
Светлана Семјоновна се насмевна, па со Антон замина во својата соба. Му даде на бебето играчка и го зема телефонот:
— Олјенка, огромна благодарност! Без тебе немаше ни да знам дека имам внук… Веќе го земав. Ох, колку нерви и пари ме чинеше да го најдам. Таа не е самохрана мајка. Ме има мене. Заедно ќе го подигнеме… Баш интересно испадна — сега сум две во едно: и мајка, и баба.