Тоња немаше маж, не беше ниту вдовица, ниту разведена; дојде со својот мал син во туѓо село. Само на својот 90-ти роденден му откри страшната вистина на својот син…
Тоња со малиот син дојде од Полесија во село во Херсон за да подигне нова фарма. Немаше маж – ниту вдовица, ниту разведена. Луѓето прво зборуваа, а потоа замолчеа, затоа што ваква вредна жена треба да се најде ретко. Покрај тоа, Тоња имаше добар карактер, знаеше да се шегува и беше искрена со луѓето. Така се всели таму и туѓото село ѝ стана како дом.
Иванко растеше. Заврши училиште и сакаше да влезе на институт. Беше учен, а мајка му правеше сè за да му обезбеди подобар живот отколку нејзиниот. Сакаше да студира, да има работа во градот и да не се враќа во село да работи. И се помоли на Господ – нејзиниот син стана „учен човек”.
Сè поретко доаѓаше во мајчиното село, бидејќи работеше во институтот, кој го заврши со одличен успех. Тоња дури и не знаеше кога се ожени. Иванко ѝ ја донесе снаата за „запознавање“ дури по речиси една година брак. Го погледна Светлана: висока, убава! Требаше да се радува за синот, но во срцето почувствува болка затоа што бракот се случи без нејзиното мајчинско благослов. На синовите честитки само солзи ѝ се слеваа. Стоеше таму и плачеше, не ја покани да влезе во куќата.
– Што правиш, мајко, зошто плачеш? – ја смируваше Иван. – Жив сум и здрав. Еве ти ја снаата. Скоро ќе имаш внуци. Радувај се за мене!
– Извини, Иванко, за моите старечки солзи… ова е мојата љубов кон тебе што плаче. Долго не се гледавме… – Не се лути, дојди да те прегрнам. Инаку ќе биде поплава – пошегува се Иван, се приближи, ја прегрна и ја бакна, и таа се смири. Сепак, на ручекот Тоња повторно плачеше. Не можеше да разбере како децата се венчаа без црква.
– Каква венчавка, мајко? Ние двајцата сме во Комунистичката партија со Светлана…
Синот направи забелешки, Иван рече: – Дури и без црква, јас имам дел од вас – затоа што немам татко. И никогаш не сум имал…
Светлана го запре. Видела дека свекрвата се чувствува лошо. ѝ даде смирувачко и ја однесе во собата, ѝ помогна да легне, ја покри со топол шал и откако се увери дека спие, се врати во кујната.
На 90-тиот роденден Иван одлучи да ѝ направи изненадување. Кога Тоња ја отвори вратата на црквата, целото семејство беше таму: син, снаа, внуци со семејствата. Не знаеше што да се радува повеќе: дека Господ ѝ дал долг живот или дека ги видела сите свои најмили заедно. Иван ѝ рече: – Благодарам, мајко, што постоиш.
Тоња конечно призна: – Сине, не знам кој е твојот татко, и ни кој сум… твојата мајка. И почна да плаче. Иван почна да ја посетува почесто, разбирајќи ја вредноста на мајчинската жртва.
