Синот и невестата ја истераа старата мајка надвор, во мраз. Пред да почине, таа успеа да направи така што тие ќе жалат до крајот на животот.
Јулија мораше да излезе надвор во снежна меѓа, иако воопшто не сакаше. Додека се враќаше дома, ја забележа бабата на автобуската станица. Беше чудно, бидејќи старицата седеше сама и гледаше надолу. Значи не чека автобус.
– Бабо, чекате некого? – праша Јулија.
– Не, кого да чекам, сама сум.
– Ќе се замрзнете, да ве однесам на топло.
Јулија повика такси и отидоа дома. Јулија ѝ ја покажа бањата, а таа отиде во кујна да подготви брзо вечера. Откако јадеа, седнаа заедно во дневната. Јулија сакаше да праша што се случило со бабата, но не се осмелуваше да започне.
Тогаш бабата почна да раскажува:
– Имам единствен син, Костика, кој го родив доцна, на 38 години.
И мојот сопруг почина една година подоцна, му застана срцето. Мораше сама да го воспитувам синот, беше многу тешко. Костика растеше многу непослушен. На крајот го воспитав, отиде на универзитет, потоа на работа. Дојде време за брак, имаше вереница, Мaja. Но Маја не ме сакаше, не разбрав зошто.
Во тој момент очите на Јулија се наполнија со солзи. Бабата продолжи:
– Таа постојано наговестуваше дека јас сум вишок во трособниот стан. Потоа остана бремена и не се срамеше да ми каже во лице дека јас сум вишок.
Потоа Маја дозна дека имаме фамилијарни прстени и направи истерија зошто тие прстени сè уште не се на нејзините прсти. И истериите беа секој ден.
И денес рекоа дека ќе одиме во продавница за детски работи. Но ме оставија мене на станица во непозната област и отидоа сами. По раскажувањето, бабата заплака.
Јулија исто така сакаше да плаче … како може да се остави сопствената мајка надвор во мраз. Од тој ден, бабата остана да живее кај Јулија. По работа, ја пречекуваше со вкусни крофни или пита. Ги гледаа заедно сериите навечер. Јулија се приврза многу за оваа мила баба.
Еден ден, Јулија се врати дома, а телевизорот работеше многу гласно. Беше чудно, бидејќи бабата го намалуваше пред да дојде Јулија. Јулија влезе во дневната, кујната, собата – бабата ја немаше.
Само вратата од бањата беше отворена, а бабата лежеше на подот. Јулија веднаш повика итна помош и полиција. Тој ден бабата почина.
Помина еден месец и до работа на Јулија се појави човек облечен скапо:
– Кој си ти, шарлатанке? Какво право имаш да земеш она што ми припаѓа? Ќе барам правда и ќе те тужам!
Се покажа дека бабата го пренела станот и фамилијарните прстени на Јулија, а синoт Костика со Маја останаа со ништо.