Мажот на Зоријана ѝ се закачаше за секоја ситница. Еден ден, не издржа — ги собра работите и си замина. Дали постапи правилно?
Една вечер по вечерата, Зоријана ги испра брзо садовите и сакаше да оди да го гледа омилениот филм, кога маж ѝ одеднаш ја повика во кујната. Таму ѝ покажа на чиниите и рече дека треба „повнимателно“ да се мијат и добро да се бришат. После два дена, Алексеј го отфрли испегланиот костум. Потоа се закачи за трошка на подот. Зоријана разбра дека со него живот нема. И кога мажот не беше дома, таа си ги собра работите и си отиде…
Забелешките му беа толку бесмислени што жената веќе не можеше да издржи. А до неодамна на пријателките им се пофалуваше дека конечно нашла достоен маж — кој нема да фрла валкани чорапи насекаде. Секогаш среден, во беспрекорни костуми, со идеален маникир. Во споредба со нејзиниот поранешен Стас, кој шеташе со гумени папучки и чорапи, и доаѓаше гости во тренерки, Алексеј ѝ изгледаше како нереална желба. И Зоријана се израдува — таков маж, а сè уште неженет! 32 години, без кредити, без алиментација.
Кога првпат отиде кај него дома, беше пресреќна. Сè блескаше од чистотија. Ниту планини садови како кај Стас, кој умееше да изеде каша и да ја остави чинијата во мијалникот.
— Девојки, тој е толку уреден! — се фалеше Зоријана. — Дури и кај мене дома нема толкав ред!
Пријателките ѝ завидуваа.
Но по венчавката, Зоријана сфати дека воопшто немала среќа. Сè почна со еден влакно во бањата.
— Оди, тргни го тоа од ѕидот. И добро исчисти! — ѝ рече Алексеј.
Таа слегна со раменици, но го исполни каприцот.
Потоа забележа дека по секое ракување со некого, Алексеј веднаш ваѓа влажни марамчиња и внимателно ја брише раката. Една вечер, по лекцијата за „правилно миење садови“, таа се налути, но брзо ѝ помина — затоа што имаше мек карактер.
Но среќата траеше кратко. По два дена го критикуваше костумот. Потоа се караше за трошка на подот.
— Па тоа само под микроскоп се гледа! — извика Зоријана.
— Е токму од тие ситници се прави нередот! — ѝ рече тој.
Од кафе со пријателките ја одвои сосема.
— Не знаеш дали таму ги мијат добро садовите. Не знаеш кој седел на тој стол! — ѝ држеше лекции Алексеј.
— Ако следиме таква логика, тогаш подобро воопшто да не излегуваме! — се побуни таа.
Ништо не можеше да го убеди. Тој бараше облеката да биде уредно наредена во еднакви купчиња. Едно утро му ставила „погрешни“ чорапи — иако беа црни и исти, тој ја забележа разликата и правеше сцена. Во кујната имаше секојдневни критики: пирето многу калорично, зошто става путер, зошто толку млеко, зошто супата не е „убава“.
— Како тоа супа убава?! — се насмеа таа.
— Супата треба да биде златеста, убаво да изгледа! — упорно рече Алексеј.
Во градината беше уште полошо. Таа почна да сади, а тој ѝ рече:
— Земете линијар. Мора по сантиметри да се сади!
Мораше да внимава да не израсне ниту тревка. Само кога тој одеше на работа таа можеше да здивне. Еден ден, таа случајно го виде Стас на улица. Тој се израдува, онака едноставен во тренерките. И Зоријана почувствува како да вдишува воздух по долго време. Со „рафинираниот“ Алексеј ѝ се гушеше.
Не се знае колку ќе траеше тоа, но по уште една лекција за „неефикасност“, таа конечно пукна — и заврши во болница. Оттаму, не се врати дома. Ги собра работите, го смени бројот и си замина.
Кога Алексеј дојде на работа да ја „вразуми“, таа му рече:
— Оди, најди си друга! Нека оди со линијар, нека мие садови по десет пати, нека ти пегла костуми секој ден! Јас завршив!
Пријателките се чудеа, а Зоријана го славеше разводот како роденден. Дури и во ресторан излезе. А со Стас повторно се зближија. На фрлени чорапи повеќе не обрнува внимание. Вели, доста и било „совршенство“. Сега само ужива во животот.