Секој месец, на истиот ден, татко ми исчезнуваше некаде до вечерта. Еден ден решив да го следам за да видам каде оди.
Родителите ми се венчаа кога татко ми веќе имаше две деца од првиот брак. По некое време се родив и јас. Живееме среќно заедно, големо семејство. И моите постари браќа ми се најмилите, иако имаме различни мајки. Не ги знаев сите тајни што родителите ги криеја од мене, бидејќи бев мала. Но едно знаев сигурно: тато еднаш месечно исчезнува за цел ден. Иако бев дете, мислев на работи што не се за деца — се плашев дека тато има љубовница. Ми беше страв да не се разведат родителите.
Еден ден го замолив да оди со мене на фудбалски натпревар на нашиот локален тим. Тој ми рече дека тој ден не може, бидејќи имал работа. Каква работа може да биде поважна од родената ќерка? Дури се навредив. Вечерта не издржав и ѝ реков на мама:
— Мамо, ми се чини дека тато има друга жена, можеби и друга фамилија. Исчезнува цел ден без објаснување, а ти го пушташ!
— Ќе дојде време и ќе одиме заедно кај таа друга жена, да ја посетиме — ми рече мама.
Не разбирав што сака да каже. Љубопитноста ме совлада и решив да го следам.
Тој ден тато излезе рано, како и секогаш. ѝ реков на мама дека одам кај другарка, а тргнав по него. По патот купи цвеќе. Бев шокирана кога видов дека оди на гробиштата.
„Зошто толку рано на гробишта?“ — си помислив.
Тој пријде на еден гроб, ги остави цвеќињата, запали свеќа и седна на клупа. Така седеше неколку часа, неподвижно. Мене ми здосади и збунета се вратив дома.
Штом стигнав, ја прашав мама кај кого оди тато. Таа ми рече:
— Го следеше? Оља, не смее така. Но ако сакаш да знаеш, ќе ти кажам.
Многу години пред да се запознаеме, татко ти имал сопруга, Наталија. Таа се разболела тешко на многу млада возраст — имала само 28 години. Немање шанси да ја спасат. Умрела многу тешко, а татко ти бил со неа до последниот момент.
Многу ја сакал. Замисли да гледаш како умира човекот со кој си планирал да го поминеш целиот живот, без кого не можеш да си ја замислиш иднината — и тоа на толку мачен начин. А да не можеш ништо да направиш.
По таа трагедија, секој месец, на денот кога починала Наталија, татко ти оди на нејзиниот гроб — да биде со неа, да разговара, да ѝ раскаже за децата.
— И ти не си лута што сè уште не ја заборавил? — прашав.
— Се разбира дека не. Бев подготвена дека во нашиот живот ќе постои уште една жена. Драго ми е што не ја заборавил. Татко ти е многу добар и верен човек. Ме сака, на свој начин, и никогаш не сум се сомневала во тоа. Понекогаш одам и јас со него кај Наталија. Иако никогаш не сум ја познавала, сигурна сум дека била прекрасна жена, мајка и сопруга.
Разговорот го прекина тато — сè слушнал. Влезе во собата и ми рече да не го следам тајно следниот пат. Ми се насмевна и додаде:
— Ве сакам повеќе од сè на светот и никогаш не би ве заменил. Но чувствувам должност кон Наталија, па понекогаш одам кај неа да ја почитувам нејзината меморија.